Herkesin, her şeyin bir geçmişi var. Geçmişinden ya da tahayyül edilen geleceğinden kurgulanan bir tarihi de var. İnşa edilen tarih kimi zaman seyahatnamelerden, kimi zaman belgelerden, kimi zaman ortalıkla dolanan söylentilerden meydana geliyor. Bu kurgunun kaynağı ne olursa olsun, tarihin kurgu olduğunu da değiştirmiyor. Tıpkı vardiya raporları gibi, tüm Vardiya’yı tek raporun tamı tamına temsil etmesinin imkânsızlığı gibi… Hepsi başka biricik hikâye, başka biricik kurgu.

On birinci vardiya “Venedik’i Yeniden Çizmek” geçmişteki seyahatlerden, genç aristokratların Grand Tour’larından Evliya Çelebi’ye, Inigo Jones’a uzanan bir ilham yelpazesinde gerçekleşti. Eren Çıracı ve Erdem Tüzün’ün yürütücülüğünü yaptığı vardiya, Venedik’teki beş yapının yeniden kurgulanması ve kurguları üzerinden yeniden çizilmesi üzerine kuruluydu.

Vardiya katılımcılarının beş binası Fondaco dei Tedeschi, San Giorgio Maggiore, San Marco Campanile, Santa Maria della Salute ve Scuola Grande di San Marco idi. Atölye öncesi çizimlerine başlanan binalar atölye içinde gezildi, eskizleri yapıldı, dokümantasyonları yapıldı.

Atölyenin ilk günleri, tarihi yeniden yazmak hakkındaki tartışmalarla ilerlerdi. Daha sonra, Graham Harman ve David Ruy üzerinden nesne yönelimli ontoloji tartışmasından Star Wars ve Victor Hugo’ya ve daha birçok konu etrafında dönen konuşmalarla devam etti.

On birinci vardiyanın dijital konuşmacılarından François Roche konuşmasını, kendisini işini anlattıktan sonra soru cevap kısmına geçemeden hayatına son vermiş gibi gösterdiği bir performans ile sonlandırdı. İki gün sonra zombie olarak tekrar soru cevaplar için hazır olduğunu iletti.

Daha sonrasında ise David Ruy vardiyaya bağlandı ve spekülatif gerçeklik, tuhaf objeler, aşkınlığı kırma, dünyayı dolayımlama, temsiliyet ve mikro sömürgecilik hakkında konuşup, çalışmalarını gösterdi. Bu tartışmalarla beraber seçilen binaların analizleri, diyagramları oluşturulmaya, bunların üzerinden hikâyeler oluşmaya başladı. Çizimler son hâllerine yaklaşıyordu. Dijital katılımcılarından bir diğeri, Stockholm’de yaşayan mimar Daniel Norell farklı alanlardaki ve mecralardaki projelerini anlattı. Norell, soyut objelerinin kendi tasarım sürecini nasıl etkilediğini paylaşırken teknolojiyle beraber ne tür üretim metotlarını kullandığından bahsetti.

Son gün, Peter Eisenman Vardiya masasına katıldı. Konuşması boyunca katılımcılarının sorularını alıp, mimarlık disiplini hakkında düşüncelerini paylaştı. Eisenman, derdinin mimarlık mesleği olmadığını, asıl derdinin mimarlık disiplini olduğunu farklı biçimlerde birkaç kez dile getirdi. On birinci vardiya bu konuşmanın sonrasında son hazırlıklarını bitirip sergisini tamamlayıp, hücresine yerleşti. On birinci vardiya katılımcıları: Oğul Can Öztunç, Beril Önalan, Merve Uzuner, Kevin Mazanek, Coşku Özdemirci, Merve Akdoğan, Cemil Çalkıcı, Elif Kartal, Melodi Gülbaba, Deniz Engin.

Erdem Tüzün, Eren Çıracı, Türkiye Pavyonu, Vardiya, Venedik Mimarlık Bienali