Kentsel mekânın farklı bir perspektiften yeniden deneyimlendiği, yalnızca boşlukların ölçeğine vurgu yapmakla kalmayıp, kentlinin yaşam ve hareket alanının da gözden geçirilmesine imkân veren sanatsal performans üzerine.

Romantik hikâyelere ilham veren zengin fakir çatışmasında maddi sorun yaşayanlar nedense hep genç kadınlar. Farklı güç ilişkileri ilham veremez mi; başka bir ‘gerçek’ hayal edilemez mi?

« Teknolojinin üremeye, aile kurmaya, çoğalmaya yönelik sunduğu katkıyı kimlik politikalarına değil, eşitlikçi bir toplum kurabilmeye kanalize etmemiz gerekiyor. Bu eşitlikçi toplum için gerekli teknoloji şimdiden mevcut. »

Türk Amerikan dostluğunu işlerken,
iki ülkenin dünyadaki ‘hürriyet’ mücadelesinde öncü rolünü vurgulayan ve Amerika’nın Sesi Radyosu için
ABD’de kaydedilmiş şarkı üzerine.

“Kendime biçtiğim kırk iki milyon saniyelik ömrümün bir bölümünü [Prisma’nın niteliklerini anlatmaya] ayırabilecek kadar takdir ettiğim
bir tasarım, üretim ve ticaret öyküsü olabilir bu.” Muazzam bir el işçiliği
ve sebatla var edilmiş bir marka.

Bağımsız bir ikiliden mekanik olarak farklı iki strateji oyunu: Biri kaynak toplama temelli kutu oyunlarının
Star Trek ile harmanı sayılabilir,
diğeri ise satrançla Starship Troopers arasında bir yerde duruyor.

Suat Tenik’in İstanbul’u belki de Cumhuriyet’in ilk ‘sivil’ fotoğraf kitabı. Ayasofya’dan Göztepe’deki istasyona uzanan 1930’ların sonu 40’ların başına ait kent imgeleri, fotoğrafla ilişkisi hep problemli olan Türkiye için değerli.

Para, meta, sanat, eğitim, güç ve değer gibi kavramlar üzerine düşünmek, öğrenmek, tartışmak için bir grup insanı Bengtsår Adası’nda buluşturan
—kurgusu ve organizasyonuyla da alternatif— bir programda yaşananlar.

Ölmek için doğduğu yere geri dönen yaşlı filler misali, Sudan’a sürgünden dönen bir grup sinemacı, sansür ve yasaklarla hem sinemasını hem de sinema salonları kaybetmiş ‘kurak’ topraklara, sinemayı geri kazandırmaya ve ‘unutma’ya direnmeye kararlıdır.

Haberlerin sıklıkla kurgu, hatta yalan olabildiği şu günlerde, iki polisiye yazarının bunun tersini başarması ve hayal mahsulü olan hikâye kurgularını, titiz arşiv araştırmalarına ve tarih okumalarına dayandırmaları üzerine.

Riverside Müzesi hem bağlam/program gibi mimari ölçütleri hem de mimari elemanları arketipik ilk hâllerine sürükleyerek en baştan tanımlayan
bir tasarım bütünlüğü ortaya koyuyor.

Mütevazı ve tutarlı sound’unu, Hayattasın Tedavisi Yok ile “tövbekârca” terk eden “müzisyen Derin” üzerine.

« Yapısal film anti-illüzyonisttir, çünkü izleyiciyi film izlediğinin bilincinde kılar. […] İzleyici filmi basitçe film olarak duyumsar. İçerik aracılığıyla formu değil form aracılığıyla içeriği sezer. Kısacası içerik form olarak algılanır. »

Cinsellik ve üreme hakkındaki geleneksel görüşleri sorgulayan,
beden sıvılarına ilişkin fütursuzluğuyla da pek çok izleyiciyi karşısına alan
bir filmin hâkim dilin erilliği üzerine düşündürdükleri.

« Toplanan eşyalar, hafızasını yeni yeni oluşturacak yüksek, büyük camlı, yansımalı yüzeyli, balkonsuz evin içine üç saatte yerleşiverdi. Geçmişten gelen ev eşyaları biraz çekingen, biraz tozlu, biraz mahcuptular. »

Dünya imgesi nasıl inşa ediliyor, nasıl değiştiriliyor ya da bozuluyor? “[B]ugünün fiziksel çevre mirası sadece fiziksel çevreyle ilgili değil: Tüm takip etme, analiz etme, tarama teknolojileri de bunun parçası.”

« Müze-salon pratiğinin icrası, benimseyen bireylerin penceresinden, kişinin böyle bir salon kurma imkânı olması hâlinde neredeyse bir görev olarak görülür. »

Kıbrıslı bir üçlü tarafından geliştirilen, adanın iklim ve aromalarıyla uyumlu bir reçetenin geçmişi ve geleceği üzerine.

« Tekeli, son kitabıyla, Çebiş Evi’nden başlayıp Hisartepe’ye uzanarak, bize
bir mimarın dünya üzerindeki görünmez evini —mesleğiyle kurduğu mahrem ilişkiyi— anlatıyor. Okuyucuyu da
bu yolculuğa davet ediyor. »

Farklı geçmişlerden gelen farklı fikirlere sahip kişilerin katılımı, grup eğitimi ve takım olarak sorun çözmede daha yaratıcı sonuçlar veriyor. Oyun denen şeyin muhakkak bir galibi bir de mağlubu olması gerekmiyor.

Hikâyeye, coğrafyaya ve ruh hâllerine göre evrimleşen kostümler üzerine.

Kimilerine göre cazı çığırından çıkaran, kimilerine göre ise cazı ihya eden bir müzik. Cazın sonrasında ya da ötesinde değil, doğrudan doğruya onun içinde.

Yeni bir işe girişince öğrenilenler, hatalardan ders almak, adeta bir mahalle hâline gelmiş İstoç, ender bulunan kavanozlar, İstoç’ta insanın içini aydınlatan anlar ve kurumsal hayatın dışında para kazanabilmek için geçilen yollar üzerine.

Yaratıcı endüstriler yeni bir iktidar alanına dönüştü. Ağa dahil olmayı tercih etmeyen ya da dahil olamayanlar için, meritokrasinin işlemediği ülkelerde
işini iyi yapmak fark etmiyor.

Bir kâğıt parçasında yeniden
karşımıza çıkan, hemen hepsi zaman içinde unutulmuş bir grup müzisyen, konser verdikleri mekânlar
ve hikâyeleri üzerine.

Bir “afişten bize bakan bir öteki ve ötekinin bedeni, ötekinin yersizliği, ötekinin geleceği. Afişteki ‘mülteci’ bedeninin statüsü, izleyicinin de statüsünü tanımlıyor.”