Basit ve ulaşılabilir hoşnutsuzluk ifadelerine, sırf son harf kuşağının oyuncakları olarak bakılamaz. Hatta katılımcı demokrasinin öncüleridirler.

Şaşırtıcı büyük boşluklar, tarihi şehir merkezinin bir dönemde yıkıntıya uğradığını ve aynı şekilde yeniden yapılmasını engelleyen bir dönüşüm geçirdiğini gösteriyor. Hangi Avrupa şehri böylesi bir dönüşüm geçirdi?

« Bir çizgiye yakından bakılırsa hemen bir gerilimin varlığı fark edilir. »

“İç güzellik mi, dış güzellik mi önemlidir?” sorusunu temel alan bir tür ‘sosyal deney’ Love Is Blind. On beş kadın ve on beş erkek katılımcı, birbirini hiç görmeden flört ederek yarışmaya başlıyor. Yarışmanın ödülü ise evlilik.

Karantina günlerinin New York’u, tuhaf bir şekilde İstanbul Prens Adaları’nın yüz yıl önceki dönemini hatırlatıyor.

Öz malzemeleri patlıcan, ceviz, sarımsak ve zeytinyağı. Belki de
Doğu Akdeniz coğrafyasının en eski yemeklerinden. Günün her öğününü tatlandırabilir.

« …uzaktan bir şeylerin ters olduğunu anlıyor insan […] Aşağıdaki kalabalık yukarıya bakıp gülerek tahminler yapmaya devam ediyor… »

Kar, çamur, yağmur demeden kışın en soğuk günlerinde bile tertip edilen balolar, 19. yüzyılın sonunda Beyoğlu
ve Ahmed İhsan ile Mahmud Sadık’ın
bir gecede deneyimledikleri üzerine.

1979 Dünya Çocuk Yılı’nda Ankara Belediyesi, çocuklara armağan olarak kitap dağıtmak üzere Bir Milyon Çocuk Kitabı projesini gerçekleştirdi. Kitapların basıldığı kâğıtlar bizzat çocuklar tarafından sağlandı.

Bahar Yürükoğlu’nun Arter’deki 2016 tarihli sergisine eşlik eden ve sanatçının renk, malzeme ve ışıkla olan ilişkisini vurgulayan kapsamlı kitap üzerine.

İBB’nin Yaya Erişimi Şefi Hale Erez Külekçi ile yaya öncelikli ulaşım üzerine.

Uzaya gidebilmek için bitimsizce çalışan düşmanlarla, tarihini koruyarak baş etmekten başka bir yöntem bilmeyen, çalışmaktansa metafizik bir güçten yardım bekleyen ve beklerken de oyun oynayan çocukları anlatan dizi üzerine.

Gündelik hayattaki olağanüstüyü arayan Aragon’un rüyaya daldığı ve rüyadan uyandığı Paris’teki deneyimine benzer bir deneyimi Karaköy’deki Ticaret Han’da yaşamak üzerine.

Güzel bir orkestranın çaldığı valsler eşliğinde patinaj, hokey maçları, balolar, konserler ve birbirinden değişik gösteriler... “Şehrin bütün kalburüstü halkı buranın gedikli müşterileriydi.”

Mekanda Adalet Derneği’nden Barış İne ile COVID-19 pandemisinin yarattığı veri mahremiyeti tartışmaları ve
Hayat Eve Sığar uygulaması üzerine.

Wall Street’teki boğanın etrafına
etten duvar örüldü. Kristof Kolomb heykellerinin kafaları söküldü.
Trol şebekelerinin Twitter hesapları kapatıldı. Kim ördü, kim söktü
ve kimler yerlerinden edildi?

Mevcut sınırlarıyla küçücük bir yaşam alanı olan bir salonun, beklenmedik tanışıklık sayesinde gerçekleşen seyahat sonucunda “nasıl kocaman bir dünyaya dönüştüğü” üzerine.

« İmge sanat eserinin bağlamını
ortaya koyarken, mevcut uzama müdahale etme kapasitesine sahiptir
ve duyumsatma anında kendi uzamını
–kültürünü– yaratan şeydir. »

“Irkçılığa karşı ne yapmalıyız?” sorusunu herkes kendine sormalı.

‘Açık dünyada hayatta kalma zanaatı’ türü oyunlardan Don’t Starve, Minecaft’a iyi bir alternatif. Ölüp hayalete dönüştükten sonra oyunu bilgisayar hafızasından öfkeyle silseniz de uzun süre küs kalamayabilirsiniz.

« Biraz ilerledikten sonra durdu. Vitrinde ‘Sizi Çok Özledik’ yazıyordu. Kedim de beni çok özlemiştir, diye düşündü, içeri girdi, yumurta ve ekmek aldı. Özlenmek, belli nedenlerden dolayı da olsa fena bir duygu değildi. »

Değişime imkân verenlerle değişime karşı olanlar arasındaki kutuplaşma, salgın ve sokak protestoları döneminde artıyor. Durumdan en çok şikâyet edenler değişim karşıtları da olabiliyor.

Her biçimsiz metnin biçimini düzeltebilecek veya her
biçimi kusursuz metne içerik
ve olay örgüsü katabilecek
bir algoritmanın var olabileceği
öne sürülebilir mi?

« Mesela yemek masasına oturan
dört kişilik bir aile: İkisi yan yana, diğer ikisi karşılarında oturuyor. [...]
Ne zaman koyuldu bu herkesin yeri kuralı hiç kimse hatırlamıyor. »

Pandemi öncesi tasarım süreci ile sonrası birbirinden ne derece farklılaşıyor ya da farklılaşıyor mu? Konut bağlamında neler düşünülüyor
ve tartışılıyor?

Biri Tokyo’da, diğeri Los Angeles
Little Tokyo’da bulunan ikiz iki mimar, 24 saat içindeki rutin deneyimlerini mimari çizim teknikleriyle birleştirip ortak bir günlük oluşturur.

Her gün yüzlerce çokbilinmeyenli denklemle cebelleşen insan giderek kişisel gelişim, yoga, psikoloji veya psikiyatriden medet umuyor. Bu denklemlerde bilinenlere odaklanmak fark yaratır mı?

« Binlerce yıllık bir şehirde nispeten genç bir semt olsa da, az zamanda çok şey görmüş, kısa ömrüne çok haksızlık, çok eziyet sıkıştırmış bir bölge […]
Şehir içinde başka bir, hatta birkaç şehir gibi Alibeyköy. »

Bir adamın ensesine dizini bastıran “kamu görevlisi.” Nefes almak için
dokuz dakika çırpınan, sonra ölen adam. Ve ülkenin onlarca kentinde çıkan isyan.

Pandemi gibi, tasarım da bağışıklığı ve kaynağı olmayanı, dayanıksızı eliyor. Tasarımın üretilme-tüketilme biçimlerinin sorgulanması ve acil durumları kapsayan, krizlerin önüne geçebilen bir yeni normal gerekiyor.

Enformasyon. Güncellik. Spekülasyon. Komplo. Propaganda. Hınç. Pazarlama. Manipülasyon. Rekabet. Söylem. Sinizm. Tarafsızlık. Vekillik. Fenomen. İlgi. Kimlik. Okunabilirlik. Manşet. Mizanpaj. Yayın. Görüntü. İzlenilirlik. Unutkanlık…