Bir yapının özgürleştirici ve baskıcı nitelikleri üzerine.

« Özünde herkes Berlin’in fakir ama seksi hâlinden keyif almıyor. Oysa bu kente dair beni en çok heyecanlandıran şey insanları eşitlemesi, sosyalleşirken neredeyse sınıfsızlaşması, tabana yayılmış dayanışma kültürü. »

Pandemi öncesi tasarım süreci ile sonrası birbirinden ne derece farklılaşıyor ya da farklılaşıyor mu? Konut bağlamında neler düşünülüyor
ve tartışılıyor?

Kentsel dönüşüm, güvenlikli siteler, hayatının faili olma hissini kaybetmek, doğayla doğrudan temas kuramaz
hâle gelmek ve belirlenemez
durumlarla spontane karşılaşmalara tahammülsüz bir sistem tarafından şekillendirilmek üzerine.

« Evimiz, bir yandan kalabalıklardan sıyrılıp birey olabilmemizin, pirüpak bir yalnızlığa bürünebilmemizin ve göreli denetlenemeyişimizin kapılarını açarken bir yandan da bizden olmayana kapılarını kapatır. »

İnşası yarım bırakılmış Torre David’e yasal olmayan yollarla yerleşen
750 ailenin veya Grand Hotel’i işgal edenlerin müşterek karar mekanizmaları, bugünkü mekân üretme biçimleri için referans olabilir.

Yapılar ve kent parçalarının çoğu
filmin gereksinimleri doğrultusunda
set olarak inşa edilmiş Parazit,
farklı sınıflardan iki ailenin hikâyesini anlatırken, mekânsal elemanları incelikle ve ustalıkla kullanıyor.

Yalıtılmış bir kuleden her gün
büyük ve görkemli bir şehri izlemek, insanı o şehirde yaşıyor yapar mı?
İdeal yaşam alanı neresidir? Şehirdeki en pahalı ev mi, yoksa en ucuz olan mı? İnsan doğasına en yakın olan mı, yoksa ütopik bir alan sunan mı?

Yalnızlığın ve bir evde tek başına yaşamanın ekonomik zorluklarının üstesinden gelmek için iyi bir çözüme benzeyen ortak yaşama konutları,
Y kuşağını cezbediyor. Bu yapılarla vadedilen mahalle deneyimi olası mı?

« Toplanan eşyalar, hafızasını yeni yeni oluşturacak yüksek, büyük camlı, yansımalı yüzeyli, balkonsuz evin içine üç saatte yerleşiverdi. Geçmişten gelen ev eşyaları biraz çekingen, biraz tozlu, biraz mahcuptular. »

Üst sınıfı dar gelirli kesimden ayıran yaklaşım, farklı ekonomik sınıflara ait insanların birlikte yaşadıkları binada bile yollarının kesişmemeleri için stratejiler geliştiriyor.

Kent hakkı bireysel bir özgürlük meselesinden öte, ortak bir dert.
Bu ortak dert kimileri için tartışmalı olsa da, kentin yaşayanlara ait olduğu gerçeğini kabullenerek yaşam alanları hakkında müşterek tartışmalar başlatmak ve sürdürmek önemli.

Türkiye’de, bir kişi hem ‘modern’ hem de ‘geleneksel’ eğilimler gösterebilir. Avrupa Yakası’nın karakterleri bu iki habitusun göstergelerini ayrı ayrı takip edilebilmek için imkân tanıyor.

Housing the Human için daha önce üzerine kolektif biçimde kafa yorulmamış kavramların gündeme gelmesi, gündelik hayat ile barınmanın nasıl değişmekte/değişecek olduğunun konuşulması değerli.

Şehir nasıl tasarlanmalı? Bu metin, yatay ve dikey büyümenin olumlu
ve olumsuz yönleriyle sosyolojik ve mekânsal etkilerini ‘konut’ bağlamında tartışıyor. Merkezi ‘makine-ev’ mi; bireye özgü dağıtık tasarımlar mı?

Bismayah yeni kent projesiyle konut tipi tek, yaşam biçimi tek, dünyayı anlama ve yorumlama biçimi tek yeni bir Ortadoğu şehrinin kuruluşunun başlandığı görülüyor. Yaşam bir tür ‘mühendislik’ hizmetiyle tasarlanıyor.

Avrupa başkentleri arasında halen
en ucuzlarından biri olması, Berlin’e göçü artırıyor. Getto gözüyle bakılan mahallelerin dönüşüme girmesi de
ev bulmayı zorlaştırıyor. Ev konusunda sürekli uyanık olmak önemli.

Konstantin Grcic ve kamusallığın
otel odaları, havaalanı lounge’ları
ve eski bir nükleer sığınağa saklandığı
günümüz dünyasında, mütevazı
ama yepyeni bir boyutu olan
kamusal alanlar tahayyül etme denemeleri.

Mülksüzleştirme, yerinden etme, kentsel dönüşüm ve savaş öznenin
evle kurduğu ilişkiyi dönüştürüyor. SALT’ın “Perşembe Sineması”, Ev Hâlleri temasıyla evi teknik, metodolojik ve varoluşsal bir mesele olarak ele alıyor.

Bir apartman dairesinin verili prensiplerinin radikal bir şekilde yeniden düşünülmesi. Hejduk, insanı mekânı icat ederek yaşamaya zorlar.