Sinemanın ikinci modunda zaman, bir sabitten ziyade bir değişken olarak kavranır. Hareketli görüntü mekâna taştığında kronik olmanın ötesine geçer ve arkitektonikleşir. Mimari bir şeydir.

Greta Garbo’nun uhrevi bir mevcudiyeti vardı, saflığın sembolüydü o. Buna karşın Marilyn Monroe dünyevi bir mevcudiyete sahipti, bir arzu nesnesiydi açıkça. Asia Argento ise her ikisini de aşar: Düpedüz bir bedendir onunki, en küçük bir aşkınlık izi taşımaz üstünde.