Tutku ile takıntının birliği üzerine.

İnsan gücünün yerini makinelerin alması işleri kolaylaştırıp insana zaman tasarrufu sağlayacağına, beklenenin tam tersi oldu. Üretimin hızlanmasıyla birlikte sistem, bir “zaman hırsızı” gibi, insanın her anını elinden aldı. Hız yaşam için de gerekli hâle geldi.

“Kendime biçtiğim kırk iki milyon saniyelik ömrümün bir bölümünü [Prisma’nın niteliklerini anlatmaya] ayırabilecek kadar takdir ettiğim
bir tasarım, üretim ve ticaret öyküsü olabilir bu.” Muazzam bir el işçiliği
ve sebatla var edilmiş bir marka.

« [G]ündelik hayatın saatleri gündelik çıkarlar için işler, hem de tıkır tıkır. »