Antakya’daki deprem yalnızca binaları değil kolektif belleği de yerle bir etti. O mekânlar içerisindeki yaşanmışlıklarla birlikte sarsıntıya uğradı, yıkıldı.

1910’lu yıllardan 1958 yılına kadar ayakta kalmış çok işlevli bir kültür mekânının kısa süren hikâyesi ve kent hafızasındaki yeri üzerine.

« Mekân ve bellek arasında karmaşık
bir ilişki var. ‘Otoportre, Diğer Portreler ve Şeyler’ de tam da bu karmaşayla tetiklenen çağrışımlar, anılar ve tesadüflerden beslenen bir anlatı... »

Sınırları birer maske olarak gören, maske yaratım sürecini ise bir mücadele olarak ele alan yazı dizisinin ilk metni.

Yıkım, hafızanın mekânlarını tahrip ettiği ölçüde yarattığı nostaljiyle beraber bir tür tekinsizlik de üretir.

Yıkarak inşa etme durumu İstanbul’da orta ve üst sınıfın ikamet ettiği pek çok semtte yoğun bir şekilde yaşanıyor. Çıkmacı piyasası epey hareketli.
Birinin çöpü diğerinin hazinesi.

Bağlamını ve referanslarını yitirmiş hâlde duran bir yıkıntı ve yıkımın geçmiş ile gelecek arasında yarattığı boşluk... Reiche, merdiveni üzerinden arkeolojik bir yıkıntıya değil, yıkıntı hâlindeki
İller Bankası binasına baksa ne görür?