Gülsün Karamustafa’nın “çalışmaları, sanatın ve ‘yaratmak’ işinin, özünde
ve nihayetinde bellekle, biriktirmekle, birikenle ilişkili olduğunun altını çiziyor.”

« [B]ir yanda unutuşun ırmağında akıntıya kapılmak, zihnin labirentlerinde kaybolmak, tatlı oyunlara dalmak dururken, diğer yanda da geçmişin izlerini sildirmeme, kayıt tutma, arşivleme, hatırlama çabasına her an tanık hatta dahil olabiliriz. »

Hep aynı şeyleri yaptıkları veya her gün yalnızca işe gidip geldikleri için unuttuğumuz ya da gözden kaçırdığımız kahramanlar var. Yaşadıkları rutinden memnun da olsalar bıkkınlık da duysalar hikâyeleri ilgiye değer.