Güneş izledi, kendi etrafında 365 kere dönerken Dünya. Döndü ağaçlar, döndü evin, dünyan… Tozun, dumanın döndü. Yalnızlığı kendine çatı ettiğin uzun çayırlara dünya sesi döndü. Onlar duymadı. Onlar bilmedi. Onlar görmedi. Bilenin, duyanın döndü. Şeylerin tek yönlüsünün de kutsallığını anımsadığında o da döndü. Şimdi gelir, bekle, şimdi gelir dediğin ne varsa döndü, şimdi oldu.

Perdesi örtülü karanlık odalardan gelen, bastırılmamış kahkahaların döndü. Duvara itilmiş masanda yudumladığın çayının üstüne dumanı döndü. Dünyan, güneşin etrafında yolculuğunu bugün tamamladı, döndü. Hepsi döndü.

Annen, baban döndü. Kaç durak öteden taşıdıkları bavulun içinde halının altına itelediğin çocukluğun döndü. Çocuk izledi, Güneş izledi; kendi etrafında 365 kere dönerken Dünya. Sesini bildin, sesini duydun, sesin döndü. Kamburunu sakladığın turuncu çizgili battaniyen, çekmecesine döndü. Anımsamamak için kaç nefes harcadığın şey’leri anımsadın, hepsi yerine döndü.

Çıkıp gittiğin, yürüdüğün yollara, kırmızı duvarlı evin döndü. Kahkahası eksilmiş bayram sofrasında kaybettiklerini zihninin kıyısında köşesinde buldun, karşına oturtup konuştun; heyecanın, sabahı olmayan gecelere döndü. Olmaması gerekenler oldu, öyle olması gereken şeyler kendi zamanlarına döndü. Rüzgâr esti, o yaprak düştü, toprağa döndü.

Dizginlemeye çalıştığın nefesin, seyrine döndü. Ciğerini titreten, yakan öksürük krizlerin kesildi, limonun çayına düştü; sırtın doğruldu, kamburun yok oldu, düştü. Yaz geldi, güneş yıktı geçti önündeki engelleri. Dünyan, güneşin etrafında kim bilir kaç defa yolunu buldu, döndü. Kendinden çıktın, yolunu buldun, kendine döndün.

Güneş izledi; Dünya kendi etrafında 365 kere döndü. Döndü.

{04.04.2024, Ankara}

hayat, Nazlıcan Şahin