« Kahramanı kahraman yapan varmak değil yoldur çünkü. Ve yaşam varsa gidecek bir yol vardır her zaman. »

« Neydi onu bu noktaya sürükleyen? Taşıdığı ama hiç konuşmadığı ağırlıklar mı? Gözlerinin içinde sessizce büyüyen boşluk mu? Belki de yıllar boyunca biriken ama kimsenin duymadığı
bir çığlık… »

Burak Kabadayı’nın “Çölde Olduğunu Söylemenin Anlamı Yok” başlıklı kişisel sergisinin merkezindeki çöl mefhumuyla “felsefi bir didişme” girişimi.

« İstanbul’da geçen zamanla beraber daha basit, düz cümleler kurduğumu fark ettim. Daha iyi ya da daha kötü değil. Ali askere git. Ayşe topu at. Biraz daha iştahım, hevesim varmış İstanbul için, kendim için. Artık hevesli değilim »

« […] yastık düzeltmek bir virgül gibi,
sık sık yanlış kullanılabiliyor. »

« Perdesi örtülü karanlık
odalardan gelen, bastırılmamış kahkahaların döndü. Duvara itilmiş masanda yudumladığın çayının üstüne dumanı döndü. »

« Toplantı odasının kapısı kapanıyor, görüşme başlıyor. […] herkes konuşuyor. Sesini yükseltenler oluyor.
O susuyor. Söylenen sözcükler, söylendikleri cümleden bağımsız, tavandan sarkan lambanın içine tıkışıyor sinekler gibi, rastgele ve bağlamsız. »

Herkes kendince deneyimlese de dünyayı ve hayatı daha geniş bir perspektiften görmeyi mümkün hâle getiren, ötekine duyulan hisleri yoğunlaştırma işlevi gören ve hayatın bir parçası olan bir deneyim üzerine.

« Hayat arkadaşı tam karşısında oturuyor. Borçlar ve alacaklar var.
Eski dostlar onlar. Fakat eski olmak, yıllar demek. Yıllar demek, bir birikim demek. Birikim demek, birinin eksi yönde yüklediği, diğerinin de aynı yönde kenara koydukları demek. »

« Bambaşka hayallerim vardı. Başka bir yolda yürüdüğümü sanıyordum.
Yolları, yürürken, birbirinden ayırt etmesi zordur. Hep doğru gibi gelirler.
Oldukça düzdürler. Görebildiğin yere kadar giderler. Yoldan çıkmak pek aklına gelmez insanın. »

« ‹ Neresi bizim sokak bulamıyorum, bina yok › dedi. Bağırdı: ‹ Bina yok! › Aklımı kaybetmekten korktum. Kardeşimin bulunduğu yeri düşününce, onun aklını kaybetmesinden
daha çok korktum. »

« Çünkü veda, insanın her ne kadar kafasında yüzlerce kez canlandırsa da önceden provasını yapabileceği bir şey değildi. Bir hüznü zamanlara bölmeye çalışmanın boşa bir çaba olduğunu çok geç olmadan anlamıştı. »

« Hayat bir yolculuk değil genç bayan, hayat bir bavul sadece. Size şimdi kolay taşıyabildiğiniz bir bavul gibi gelmekle beraber, yakında sığamayacaksınız içine. Kızmayın. Hayat dediğiniz yolculuğu, içine sığabildiğiniz bir bavul kadar yapın. »

« Sadece koşuyor. Koşmak zorunda, deniz kıyısına inmek istiyor.
Tek derdi bir yere inmek değil;
hayatta bulunduğu yeri değiştirmek istiyor, tırmanacağı bir yamaç da
yok yakınında. »

« Az önceki koku kavgası yoruyor onu, biraz soluklanmak istiyor.
Bir apartmanın girişine, mermer basamaklara oturuyor. Bir sigara için elini cebine atıyor. Yanına dönüp bakıyor, kimse yok, tek başına. »

Yurtdışında eğitim deneyimi, yurtdışı deneyiminin yarattığı iç çatışmaları, beyin göçü, hak ve özgürlükler, kalmak, gitmek, dönmek, kararsızlık ve
“yurtdışı sevdası”na ilişkin kimi meseleler üzerine.

« Bu inşaatın içinde herkesin bir görevinin olması, herkesin kendini işe yarar hissetmesi, o bütüne bir katkıda bulunduğunu görmesi ne kadar besleyici olurdu. Katkının görülmesi ve takdir edilmesi, arzuların […] gelecek hayallerini canlı tutması da… »

« İnşa etmeyen düşünce olmaz. […] Düşünsel etkinlikle yoğrulmayan inşa olmaz. »

« Bir gün herkes gibi yürüyüp yok olacağın denizin kıyısında olmak sanıldığı kadar ürkütücü değil. Tersine ona cesaret veriyor. Sanıldığı gibi hayatın bir uçurumun kenarında bitmediğini biliyor. »

« Birden oluşmuş gibi duran bu durum, ömür boyu yapılmış bir işlemin aniden son satırına gelmesi gibi. […] Şimdi ne yapması gerektiğini bilmiyor. Hiçbir şey bilmiyor. Tek bildiği artık hayatta tek başına olduğu. Aklında sürekli bunu tekrarlıyor. »

« Yaş ilerleyince gelecek sadece bir kaygı çuvalıdır, geçmiş de bu kaygıların kaynağıdır, kolay karışırlar birbirlerine ve şimdiki zamanı yerler birlikte. Sana bir şey kalmaz, sen kalmaz şimdiki zamanda. Geçmiş de gelecek de sen değil seni çevreleyenlerden ibarettir. »

« Gördüğümüz kadının Setbaşı Köprüsü’nde gerçekleşebilecek olası intiharını anlatacağım şimdi onlara. Zira onlar da benim gördüğümü gördüler, dahası benim kadını gördüğümü gördüler, ama sen okuyan, görmedin. »

İntiharın eşiğinde yolculuğa çıkan
ve intihar ettikten sonra üzerine yirmi kürek toprak atacak birini arayan –Kiyarüstemi karakteri– Bedii Bey’in hikâyesi ve yolda yaşadıklarının hayata ilişkin düşündürdükleri üzerine.

« Konuşulanları çok gereksiz buluyor.
Bu söylenenlerin hiçbiri şu anla ilgili değil. Doğru bile değiller, gerçek değiller. Bu uğultuya gerek olmadığını düşünüyor. Bunların hiçbiri hayata gözlerini kapatırken insanın gözünün önünden geçecek karelerden değil. »

« Aç kalmaktan korkmuyor,
aç bırakmaktan daha çok korkuyor.
Yapması gerekenleri yapamamaktan,
bu bir şaka da olabilir, severek üstlendiği sorumluluklar da olabilir, salyasına hâkim olmak da dahil,
bu tür şeylerden korkuyor. »

« Geçmiş, gerçek değil. Baş edilemeyecek kadar iri ancak. Değiştirmeye çalışmak için de ders almak için de çok iri. İri olduğu için korkutucu geliyor ona. Gelecek de gerçek değil ve tutunmak için çok cılız. Şimdiki zaman ise dar. »

« Dünya işleri, keşke anarşist ütopyalarda olduğu gibi, erkin
ve köle-efendi diyalektiğinin
ortadan kalktığı bir çeşit cennet aylaklığına denk düşseydi;
fakat bunu düşlemek absürttür… »

“Kirişe bakıyorum ara sıra, yerinde duruyor. O, yaşamla aramda tek
gerçek bağ.” / “Hayata dönebilirsem, yağlıboya bir tablosunu yapmak isterdim.” / “Hayatta olduğumun
en büyük belirtisi bu olsa gerek,
bu cesaret, bu cesur umut.”

« [S]anatçı, sanatsever ve sanat yapıtı tek bir sürekliliğin, yaratıcı bir sürekliliğin, hayatın sürekliliğinin farklı ve kendilerine has tezahürleri. Aralarında bir ast üst ilişkisi yok. »

« Hayatla ilişkimiz bir anlamda dalgaların okyanusla ilişkisi gibi.
Her birimiz şahsımıza özgü farklı birer dalgayız, evet, fakat her dalga aslında aynı zamanda tek bir okyanusun
farklı ifadeleri. »

« İşin aslı, ben hep dönmeyi düşünerek gitmiştim. Ara vermek, kendi hayatım için yapabileceğim en iyi şey gibi gelmişti. Hedef ara vermek olunca, dönüp kaldığın yerden başlamak
gerekti hâliyle. »

Elindekiyle yetinmek, yaşam modelini hiç değiştirmemek, sahip olduğunun
iyi olduğunu düşünmek veya önüne konulmuş hiçbir fırsat yokken çıkıp gitmek. Zor olan, oku yaydan çıkarmak.

Ne uzunlukta anlatılırsa anlatılsın,
“her hayat kısa” ve nasıl bakılırsa bakılsın “her insan görebildiğimizden çok daha fazla çelişki barındırıyor.”

« [S]ıcak, çok sıcak günlerde ya da soğuk veya yağmurlu günlerde, fark etmez, tozlu bir Anadolu kenti ya da trafiği bol bir Ege adasında, her zaman belli biçimde loş olan bir arkeoloji müzesine girmek gibisi yoktur. »

« … Ekran pencere değil, ekrandan görünen dışarısı değil, bilgisayarımın masaüstüne serili resme bakan ben manzaraya dalıp gitmiş biri değilim. Masamın dayalı olduğu duvarda asılı bir tablo ya da fotoğraf ya da poster gibi... diyeceğim, ama tam öyle de değil … »