Nuri Bilge Ceylan’ın Kış Uykusu boyunca ortaya koyduğu sahici oyunculuk anlayışını, detaylı işçiliği ve set hâkimiyetini mimarlığa uyarlarsak ve mimarlık üstünden düşünürsek nasıl bir mimarlık pratiğiyle karşı karşıya kalırız?

« Dünyakurma üç panelden oluşma triptik bir resme benzer: Kurmaca tahayyül, felsefi kavrayış ve mimari inşaat bir araya gelir, dünyalar doğar. »

« […] yastık düzeltmek bir virgül gibi,
sık sık yanlış kullanılabiliyor. »

İpek Duben’in üretiminde merkezi bir konumdaki Şerife üzerine bir mülahaza.

Sorunları “her pikseline, her kod satırına” sirayet etmiş seçim tabanlı oyun Detroit: Become Human,
androidler ve robotlar üzerinden ahlak dersi vermeye ilişkin.

« Pergelin o sabit ucu gibi; bir elimi, bir ayağımı burada tutacak ve bir yandan diğerinin uzaklaşmasına izin verirken, diğer yandan onu tüm sıcaklığıyla, tüm şefkatiyle, tüm yakınlığıyla bekleyecek o yeri buldum. »

Geleceğin usulca yittiği bir gerçekliği maddi hâle getirir vaporwave: Var olmayan bir geleceği metalaştırır.

Toprağa girer girmez şimdiki an ile geleceği bir köprü gibi bağlayan
tohum üzerine.

Mavi Süvari, Marianne Werefkin,
gelmiş geçmiş en iyi savaş resimlerinden biri, sürrealizmin
en kuvvetli yanı olan karışıklık,
günlük hayat resimleri, insanın içine
taş oturtan sergiler, köle ticareti ve silinen kadınlar üzerine.

Diziselleşen cinsel ilişkilerin öldürdüğü zamana dair bir film Carnal Knowledge.

“Vietnam savaşı sırasında Hanoi’ye gidebilen, Bosna kuşatma ve bombardımanı altında gidip orada Godot’yu Beklerken sahneleyebilen, müdanasız bir karakter”in metinleri.

Bir motorcu filmi değil Easy Rider, döneminin karşı kültürünün bir ifadesi.

« Perdesi örtülü karanlık
odalardan gelen, bastırılmamış kahkahaların döndü. Duvara itilmiş masanda yudumladığın çayının üstüne dumanı döndü. »

Hayvancılık endüstrisinin ekolojik yıkım üzerindeki etkisi apaçıkken, iklim krizi insan olmayan hayvanlarla ilişkimizi yeniden düşünmeden konuşulabilir mi?

Michael Mann’in 1995 yapımı kült filmi Heat, Amerikan sineması bağlamında Brian De Palma’nın Scarface’i ve Francis Ford Coppola’nın The Godfather’ındansa Abel Ferrara’nın King of New York’uyla benzeş, olağandışı ve uç bir suç filmi.

Zülfü Livaneli’nin basit diyaloglardan oluşan, karikatürize karakterlerle dolu, mantık hatalarıyla bezeli bir senaryoya sahip ve umursamazca çekildiği apaçık gözüken 2010 yapımı filmi Veda üzerine.

« [H]er biri diğerine, yalnız olmadığını hissettiriyordu. Bir aradalık, halk olmak. Kendini bir topluluğa dahil hissetmenin küçültücü, zekâyı alıkoyan bir şey değil, tersine onu kıymetlendiren itekleyici bir unsur olarak değerli varlığı. »

« Göz alıcı aydınlık nesneyi ve metayı fazlasıyla gösterir […] Gölge ise karanlıkta hissedilmesi gereken saklı güzelliği, gösterişten uzak zarafeti, sadeliğin derinliğini, sükuneti getirir. »

« O dokunuş sürmese bile, hafızadaki yerinin sürdürülüşü. O anın düşünülüşü. Kaybolmasın diye. Hatırlama biçiminde kusurlar olsa dahi hatırlanacak bir şeylerin olması. Sadece bu. »

Pandemi sonrası dönemde tekrar yükselen sokakta içme kültürü, bu kültürün alternatif müzikle ilişkisi ve kentsel bir fenomen olan kent merdivenleri üzerine bir bilinç akışı.

« Anlamlara ve amaçlara iman ederek, müşterek mücadeleler vereceğim. Ancak o zamana kadar, burada Mount Kimbie’yleyim. Yaşamın ötesinde, onun üçüncü boyutunda, her şeyin birkaç anlığına durduğu ve donduğu yerde. »

Johanna Gustafsson Fürst ve Dilek Winchester’ın GLOSSOLALALA başlıklı sergisi söz, ses ve beden arasında mekik dokuyan, görüyü de bu üçlünün kesiştiği bir alan hâline getiren, özetle sinestezik bir deneyim sunan bir sergi.

Farklı imgeselliklerde siyasi olanı
özenle aramak üzerine.

« İnsanların boş zamanlarını harcama şekilleri ile sanat, tasarım ve eğlence tüketme şekilleri gitgide oyunların kendisine dönüşecek ya da onlara çok yakın deneyimler hâline gelecektir. »

Kurucu ve kutsal addedilse de olunmaktan çok dönüşülen bir hâl ve kadim olduğu kadar gündelik hayata dair bir ilişkisellik biçimi hakkında.

“Boş beleş” televizyon seyrederek hayatın akıp gittiğini anımsamak,
öte dünyanın olmadığını hissetmek
ve ahlakçı/özgürlükçü siyasette ısrarcı olmanın giderek zorlaştığını fark
etmek üzerine.