Kriz ile çokyönlü toplumsal iletişimi iç içe okuyan bir teori üstünden zamane iletişim biçimlerine dair bir mülahaza.

Akademik konferanslar herkesin belirli bir şekilde giyinerek, belirli bir şekilde konuşarak ve belirli bir şekilde davranış göstererek kendince bir performans sergilediği, bir maske taktığı, direkt değil de dolaylı etkinlikler olabilir mi?

Bireylerin benzeş deneyimlerini ifade etmek adına bir araya geldiği, sınırda yaşayanların ifadelerinin iç içe geçerek kolektif bir tezahür ve pasif bir direniş oluşturduğu alternatif alanlar üzerine.