“Devrimin Sobası”, “Kamusal Terapi Araçları”, “Nokta Bulutu” ve “Empatik Toplum Haritası” üzerine.

Maxwell Sterling’le beşinci bienal için yaptığı ses tasarımı çalışması,
beste yapmak ve ses tasarlamak arasındaki fark, son albümü ve
müzik dünyasının geleceği üzerine.

Aslı Altay ve Can Altay ile beşinci bienalin teması, bu temanın mekânsal yansımaları, salgın döneminde bir bienal kurgulama, çalışma süreci ve sergi tasarımına ilişkin deneyimleri üzerine.

5. İstanbul Tasarım Bienali görsel kimliğini tasarlayan Portolu editoryal tasarımcı Maria João Macedo ile Zoom’da başlayan ve e-posta ortamında sonlanan bir söyleşi.

İstanbul Tasarım Bienali’nin amacını “endüstriyle ilişki kurmak” değil, “eleştirel düşünce için bir platform oluşturmak” olarak gören Deniz, Merve ve Bahar’ın bir araya gelmeden önceki deneyimleri, çalışma süreçleri ve bir bienali nasıl kurguladıkları üzerine.

Jussi Parikka ile sanat, medya ve tasarım disiplinleri bağlamında laboratuvar anlayışının çeşitliliği
ve bu çeşitliliğin neoliberal ekonomi düzeniyle ilişkisi üzerine.

Bir “fakültenin ilk tasarım derslerinin kuramsal etkinlikleri içinde, özellikle öğrencinin ve öğretim kadrosunun birbirlerine ve birbirlerinin zihnindeki mimarlık ve tasarıma dair fikirlere yönelik tepkilerini” anlatmayı deneyen video ve video üzerine.

Housing the Human için daha önce üzerine kolektif biçimde kafa yorulmamış kavramların gündeme gelmesi, gündelik hayat ile barınmanın nasıl değişmekte/değişecek olduğunun konuşulması değerli.

Menderes Havzası’ndan çıkan ürünlere, ürünlerin dağılımına, ilçe pazarlarına odaklanan ve nesne ölçeğinden
bölgesel ölçeğe kadar açılan ilişkisel araştırma üzerine.

[AI]stanbul, kentte günlük rutinin ardındaki henüz kimsenin bilmediği
ama hep birlikte biçimlendirilen olası ilişkiler/benzerlikler/ayrımlar ağını kavramaya çalışıyor.

Okullar Okulu’nun konusu, öğrenmekten öğrenmek. Bu açık çağrı tasarımcılar, mimarlar, bilim insanları, mühendisler, şefler, zanaatkârlar, aktivistler
ve akla gelebilecek herkes için.

Şirketlerin sonsuz paralar akıttıkları tasarım etkinliklerinde toplumun ve gezegenin sorunlarına çözüm sunulması beklenemez, ne var ki tüm dünyanın dikkati bir etkinliğe yoğunlaşmışken kritik konuları ele almakta yarar var.

Hayvan sevgisini endüstrileştiren insan, ölü hayvan bedeni üzerinde de verimli bir tahakküm kurdu. Kendi ölü bedenini ise bir tür yas ihtiyacıyla en çevreci,
en steril, en tasarruflu, en yaratıcı ve edepli şekilde tasarlamanın peşinde.

Hem kusursuzluğun ve merkezin,
hem de her tür kusuru içerecek kadar geniş ve kapsamlı olmanın, merkezden kaçmanın mümkün olduğuna dair inancın simgesi olarak beyaz.

« Biz, tüm bir insanlık olarak
her şeyi unutmaya, hafiflemeye,
yok olmaya hazır mıyız? »

« Ortada küçücük bir masa modeli etrafında şekillenmiş bir bienal yok, bienalin böyle kurgulandığını düşünen birisi var. Bienal gezmek yaratıcı bir eylem. Gezen kişi kadar farklı yorum üreten, farklanan bir eylem »

« Bienaldeki bütün işler, bienalin tüm derdi, sorduğu, sordurduğu sorular, Miralles’in “Ines-table” işi etrafında dönüyor. Adeta bütün bienal Miralles’in 93 senesinde tasarladığı bu masayı anlamlandırmak için kurgulanmış gibi! »

Biz insan mıyız?