« Her şey tıkır tıkır işliyor; siparişler geliyor, mesajlar okunuyor, takvimler hatırlatıyor. Yüzeyde hiçbir şey eksik değil. Ne var ki tam da bu kusursuzluk duygusu insanı tedirgin ediyor. »

« Göz alıcı aydınlık nesneyi ve metayı fazlasıyla gösterir […] Gölge ise karanlıkta hissedilmesi gereken saklı güzelliği, gösterişten uzak zarafeti, sadeliğin derinliğini, sükuneti getirir. »

« Tüm bunların benimle belki ilgisi var, belki de hiç yok. […] Ben de beni sadece senin tanıdığın kadar tanıyorum. »

« Hayat devam ettikçe ortaya çıkan
her olağanüstü durumdan yeni normaller yaratmaya da devam ediyor insan. Yeni alışkanlıklar edinip,
yeni aidiyetler ve rutinler uyduruyor kendine. […] Pek tabii bu arada
yeni bir kriz çıkmazsa... »

« Bu aralar canım sıkılıyor: Olağanlaştırmaktan, alışmaktan, … kuraklıktan, zamansızlıktan, hızdan, … şaşıramamaktan, … emek sömürüsünden, star mimarları yaratma aşkımızdan, … ve onlarca şeyden. »

Modern psikiyatri ve neoliberal
kent politikaları, delinin dışlanmasını meşrulaştırır. Mahallenin delisini
takip ederek mekân, toplum ve birey ekseninde gündelik hayat ve kültüre dair neler söylenebilir?

Berlin’de sokakta yaşayan insanları
her an her yerde görmek mümkün. Merkezde, lüks caddelerde,
metro istasyonlarında, üniversite kütüphanelerinde… Devlet politikası
bir yana sokakta yaşamayan çoğunluk
—bizler ne biliyoruz onlar hakkında?

Gerçek, gerçekliğin simülasyonundan ayrılamazsa, garip şeylerin içine düşülmüş demektir. Alışkanlıkların yapboz olduğu, teamüllerin anlamını yitirdiği, iletişimin kutsallığının sıfırlandığı durumdan nasıl çıkılır?

Bir yarı-tıbbi hap ile temas edilenler, üretilenler ve yeniden-üretilenler:
ideal kadın güzelliği, ataerkillik, toplumsal cinsiyet, beden, egzotizm, oryantalizm, toplumsal sağlık, normallik, Doğu ve Batı.