Çarşıda tekrar eden tonoz ve kemer gibi elemanlar ile aynı ürünleri satan aynı isimli dükkânlar İtalyan kasabasında hep aynı sokağa çıkan Freud’unkine benzer bir deneyim yaşatır.

Cazibe ve tekinsizliğin bedenselleştiği kentsel bir altyapı mekânı olan Saraçhane Bisiklet Çarşısı
ve karanlık üzerine.

Gündelik hayatın parametrelerinden kontrollü bir şekilde özgürleşerek, zamanlar arası ve öznel bir gerçeklik (veya bir kent) inşa etmek üzerine.

Gündelik hayattaki olağanüstüyü arayan Aragon’un rüyaya daldığı ve rüyadan uyandığı Paris’teki deneyimine benzer bir deneyimi Karaköy’deki Ticaret Han’da yaşamak üzerine.

Modern birey, belirli bir kayıtsızlıkla başa çıkabildiği metropoldeki ‘gerçek’ deneyime gündelik ritmindeki kırılma ve kriz anlarıyla ulaşır. Tekinsizlik, tam da bu ritmin bozulduğu anlarda hissedilir.

« Otobüs bu anlamda yeri sabit bir mahalleden farklı olarak aramızda dolaşan mobil bir ayrışma mekânı gibi. Fakat kendimi en çok şehirlerarası
ve şehiriçi otobüs içlerinde seyahat ederken Amerika’ya ait hissediyorum. »

Yıkım, hafızanın mekânlarını tahrip ettiği ölçüde yarattığı nostaljiyle beraber bir tür tekinsizlik de üretir.

« Goya her ne kadar tersini düşlemişse de aslında gerçek canavarlar rasyonel aklın yokluğunda değil, aşırı mesaisiyle ortaya çıkar. Üstelik tek bir aklın değil, kolektif bir üretimin sonucudurlar;
tıpkı kent gibi. »

Yaşam öyküsünü sanatına malzeme eden Bourgeois’nın işlerinde Freud’un psikanaliz kuramının izleri sürülebilir.

Yüzyıllar içinde ortaya çıkan anonim korku hikâyelerinin yerini, çok kısa sürede viral olan hikâyeler aldı.
Sayısal mecralarda üretilen tekinsizliği anlamak için ise biraz daha zamana ihtiyaç var. Slender Man’in acelesi yok.