Çatlakların farklı özellikleri, insan dışı türler arasında bir arada yaşamaya olanak sağladığı gibi çatlaklar yaşama alanlarını nişlere bölerek ekolojik çeşitliliğin artmasını teşvik edebilir.

Her yıl Ay’ın ve gezegenlerin hareketlerine göre hazırlanan biyodinamik takvimle “uyum içinde, ‘doğru’ bir günde doğru bir tohumu ekince, insanın içinde doğayla
bir bütün olma hissi uyanabiliyor.”

Toprağa girer girmez şimdiki an ile geleceği bir köprü gibi bağlayan
tohum üzerine.

Mutfağa bir kâşif edasıyla girip, raflarda ve çekmecelerde var olanları yeniden keşfetmek ve keşifleri filizlendirmek üzerine bir tarif; “hem cisminize hem ruhunuza faydalı.”

Doğru insan olmak. Güzel, ılıman, usul usul yağışlı bir şubat. Her yer yeşil. Bademler yanılır mı? Bir şehirli hastalığı: beyaz. Daha çok şiir okumak gerek. Çıkıp yürümek, biraz papatya toplamak. Tohum, bir emanet işi.

Hayatın sonunda, geriye ne bırakıyoruz? Sakanın bıraktığına denk bir hatıra,
bir iz bırakabilir miyiz arkamızda? Dünyaya bırakacağımız sıcak ise, herhangi bir yaz sıcağı değil;
ama bunu anlamak belli ki pek zor.

Hiç eskimeyen soru: “Siz kuzum, kimlerdensiniz?” Hızlı, net ve sahici bir kumaşçı ve bir terzi. Gömlek diktirmek isteyen suskun bir müşteri. ‘Fedakâr’ anneler, çiftçiler, işçiler ve günleri. Hayatı ve hayalleri olanlar ve yağmur.

Her yan gelincik! Hidrofor bozuk
ve su köyde herkesin derdi. Beş benzemezin mutabakatı, gelip gidenler, dokunup geçenler. Kucaklaşmak için yüzleşmek gerek; yüz yüze bakabilmek. İnsan kendi kökleriyle de yüzleşebilmeli. Kırlangıçlar ve işaretleri…

Cevizin yaprakları hızla büyüyor.
Bir haber yumruk hissi veriyor.
İlk uğur böceği, bileği geçen yabani yulaflar, papatyalar ve gelinciklerle bahar geliyor. Cunda’da pazar var. Kucaktaki sepette eve gelen kuzugöbekleri kurutuluyor...

Mutluköy’e bitap bir varış. Hem veda yorgunluğu, hem yol ve ittire kaktıra taşınan onca yük. Ev serin. Yatak nemli. Ocak çalışmıyor. İnternet yok.
Ama ev şahane. Bostan yapılacak yerin toprağı taşlı. Tohum kutusu dolu.
— Şehri feshediş günlüğü.