Zeynep Üçöz’ün heykelleri her nesnenin içinde saklı olan kuvvetleri, denge, iz ve boşluğu duyumsanabilir hâle getiren, tam anlamıyla çağdaş heykeller.

« Yazar […] Ne anlattığı hikâyenin içinde ne de şimdi bizimle. O iki zaman arasındaki boşluğun tam ortasında. Bana sorarsanız kadınca bir yerde
ve özgür. »

« Kırsal kesimde şiddetlenen savaş başkente yaklaşıyordu. Geceleri akordeon telleriyle kaplı patlama duvarlarını ve asfaltsız sokakları görebiliyordu. Fakat önündeki şehir ışıklıydı. »

Beyaz, boş kitaplar, afiş tasarımında mürekkep değmeyen alanlar,
Kazimir Malevich, Robert Rauschenberg ve Bülent Erkmen’in işlerinde
beyazın anlamı üzerine.

« En muhafazakâr yönetim bile tasarımla tanıştığında amansız bir devrimciye dönüşür, tasarılarını kendinden öncekiyle bağları koparıp atmak için geliştirir. »

« [M]ekân, ekranlarımızdan basitçe deneyimleyebileceğimiz bir gerçeklik değil […] Kendine bakmadığın, başkalarını izlediğin, gözlemlediğin bir deneyim; dokunduğun, tüylerinin diken diken olduğu, bedeninle hissettiğin. »

Bir mimarın ilk uygulama deneyimi. Kızıldeniz ile sonlanan bir çöl.
Çölün ortasında yapı yapmak… Beklenmedik sonuçlar doğuran bir hafriyat. Yeraltında bilinmeyen şeylerle karşılaşmak. Programlananla yaşanan arasında örtüşmeyen şeyler.

Bir tasarımcının boş bir kitabı deneyimlemesindeki kişisel farklılığın, kitap nesnesiyle kurulan ayrıcalıklı
bir ilişkiye yol açması ve kitabı
tüm anlam olasılıklarına açabilmek için, kitabın kendi dışında hiçbir şeye aracı olmamasının yollarını araması.