İstanbul yüzeri Cansu Yapıcı’yla İstanbul’da yüzmek üzerine.

Gayriihtiyariliği olduğu kadar şenliği de bünyesinde barındıran, hane içi uygulamaların uyarlanabildiği, ötekiyle karşılaşılabilen, özel ile kamusal olanın iç içe geçtiği bir yer olarak sahiller üzerine az ama öz mahiyette bir tahlil.

Gelişmiş olduğu iddia edilen ülkeler derin deniz madenciliğine ısrarla devam edip herkesin gözü önünde bir ekokırım gerçekleştiriyor. Etik ilkeleri gözeten bir karşı mücadele için ne yapmak gerek?

Surf School İstanbul’la dalga sörfü.

Şehir çok yaygın ve yoğun bir dokuya sahip. İlk göze çarpan koylar ve deniz. Şehrin denize olan kıyısında plajlar ince birer bant gibi algılanabiliyor. Hangi dev metropol plajlarla bu kadar iç içe yaşıyor olabilir?

Cadıysak, cadılığın hakkını vermek gerek. Çokça abartılan cesaret, unutulan sorumluluk. Kerameti kendinden menkul değerler. Deli gibi yağan yağmur. Az bulunur bir iltifat: sessizlik. Denizler bitti; durum vahim.

« Bir ölüm, bir nikâh, bolca yaş günü, manolyalar altında biten bir
Taksim seyahati, yanan, yana yana
yok olan bir orman, golf oynayanlar ve bir denizatı… haftanın özeti bu sanki. »

Feel Infinite’in deneyimlendiği yer boş bir arazi de, ıssız bir yolda ilerleyen arabanın sürücü koltuğu da, küçücük
bir oda da olabilir. Jacques Greene’in bu ilk albümünü saranlar, bir çiçek parçası, kırmızı bir doku, kimliksiz bir insan portresi, hatta belki de kekik kokusu...

Muhabbet sürüyor. Toprağa dokunmak. Ne var ne yok; paylaşmak gerek.
Derin bir deniz. Zarafet. Kocaman filleri gören var mı gerçekten? Mutluköy’de ilk ekmek. Coğrafyanın tamiri ve ihtiyaçlar; giderek olanaksızlaşan bir denge.

Ayvalık’ın denizi. Bir kız çocuğu ile kumdan kale yapmak. Nostalji’nin etnografya müzesi. Kapari toplamanın keyfi. En hakiki ve demokratik lüks patlıcan kızartma. Defne ve domates. Şehir obez bir sistemin merkez üssü!

« Rüya,
insanın yanında taşıdığı
bir yerdir …
Rüya sizi
eninde sonunda
öldürür. »