Yüzyıl başındaki İstanbul kalabalığına Ahmed İhsan’ın gözünden flanörce bir bakış. İhsan “kalabalığı homojen bir yapı olarak algılamaz, içerisindeki tikel hikâyelerin peşine düşer”.

Hayatın rutinine ayak uydur(a)mayan
bir müzisyen, tembellik, flanörlük, üretkenlik, çalışma tutkusunun istismarı ve kent üzerine.

Kentin göbeğinde ama kentin bir o kadar da dışında, bir tünel gibi, sürecin tanımladığı bir sokak. Sokağa çıkıntı yapan ve iç mekânı dış mekânın üzerine büken cumbalar. Sağır cepheye yaslanmış ‘görünmez’ bekleşenler.

Başıboş dolaşmanın serbest, rastgele, tesadüfi ruhu dijital haritalarla zaten yok olmuştu. Salgın sonucu eski hayatlara özlem duyulsa da, aylaklık hayalleri kent kalabalığına uğramıyor.

« [Ş]aşırtıcı hiçbir olay olmayan şehir boş kalmıştı. Kamusallık artık tadımlık bir forma bürünmüş, balkondan izlenen meydanlara ve sokaklara dönüşmüştü. Şehir ona can veren en önemli olayı, öngörülemez insanını kaybetmişti. »

Hep aynı şeyleri yaptıkları veya her gün yalnızca işe gidip geldikleri için unuttuğumuz ya da gözden kaçırdığımız kahramanlar var. Yaşadıkları rutinden memnun da olsalar bıkkınlık da duysalar hikâyeleri ilgiye değer.

Mimarlığın zamandan, müziğin ise mekândan bağımsız olduğu yaygın inancının tersine, Kraftwerk ve
Philip Glass müziklerinin ortaya çıkardığı mekânsallığın kültür endüstrisinin hızlı tüketim eğilimini yavaşlatma ihtimali üzerine.