« Tarladaki ağaç, masadaki vazo veya yataktaki beden tercüme edilmeyi bekleyen yüzlerce sözcüğü barındırır. Gözümüz çizgileri ve renkleri takip ederken zihnimiz anlamlı bir sonuca ulaşmak için yoruma yaslanır. »

« Bu inşaatın içinde herkesin bir görevinin olması, herkesin kendini işe yarar hissetmesi, o bütüne bir katkıda bulunduğunu görmesi ne kadar besleyici olurdu. Katkının görülmesi ve takdir edilmesi, arzuların […] gelecek hayallerini canlı tutması da… »

Hayaller ve kronik kesinti hâlinde süreli yayınlarla kurulan ilişkiler üzerine.

Gündelik hayatın parametrelerinden kontrollü bir şekilde özgürleşerek, zamanlar arası ve öznel bir gerçeklik (veya bir kent) inşa etmek üzerine.

Mevcut sınırlarıyla küçücük bir yaşam alanı olan bir salonun, beklenmedik tanışıklık sayesinde gerçekleşen seyahat sonucunda “nasıl kocaman bir dünyaya dönüştüğü” üzerine.

“İleride ne olmak istiyorsun?” sorusu, bir çocuğu önlük yakası gibi boğabilir. Hayal kurmak zorunlu mudur ya da zorla hayal kurulur mu? İnsanın kendisiyle baş başa kalmadan bir şeyleri derinlemesine düşünmesi mümkün mü?

Her konuda olduğu gibi mimarlık üzerine de hayaller kurmak gerekmiyor mu? “Mimarlık tarihi zaten, birazdan da çok hayallerin tarihi değil mi? …
[Ö]nemli yapıları inşa edenlerin yanında çok acayip şeyler düşünmüş olanları da anlatmaz mı tarih?”

Hayaller, kim tarafından çekildiği bilinmeyen bir fotoğrafın, fotoğrafçısı olabilir. Sufjan Stevens’ın kaybettiği annesini ve üvey babasını sığdırdığı albümün başlangıç noktası belki de böylesi bir fotoğraftır.