« Eminönü’nde, Balkapanı Han’da, / Surların arasında duran yabanı görünce, / İçim içime sığmaz, / Duramam, »

« kalk yerine yat, uyuma,
uyursan ölürsün burda / o kent uzak
bu kent tuzak sana. »

« tanıdıkça ufalıyor içimizde kent / yağdıkça yavaş / dökülüyor hızlanınca / düzlükte azalınca çoğalıyor
çukurlarda. »

« Ölü şehrimin insanları, ölü şairler gibidir / Çünkü şairler gibi şehirlerin de ülkede / Öldükten sonra değeri bilinir; köşedeki mobilyacı […] / Yorgancı, ancak öldükten sonra benimsenir. »

« ...kaybolmuş ve gelecek her şey; sonraki, yabancı, yandaki, mahalle; 
ne senin ne de benim olan, görmezden geldiğimiz ama arzuladığımız. »

“şehir kimseyle konuşmadığımda konuştuğum, bu uyku kaçıran kelimeleri bana söyleten” diyor Octavio Paz; kısacası şiirini/metnini yazdıran şehir.