« En üste koyduğu kitabı alıyor, kaldığı sayfaları açıyor. Banknotu cüzdanının yanına koyuyor. Artık zengin, ancak aç değil. Duraksıyor. Bu yaptığını tekrar ediyor. Banknotu bir kitabın arasına, bir cüzdanın yanına koyuyor; bir daha yapıyor. Hiçbir şey değişmiyor. »

Ulrich Seidl’ın üçlemesinin üçüncü ve son ayağı Paradise: Hope, olduğu hâliyle çevresine uyumlanamayan bir bedenin etrafındakilerle paylaşmış olduğu yalnızlığın derinliklerini görünür kılar.

« Yalnızlığın, birliğin, yalnızca kendinle bir arada olmanın zevkleri vardır. [...] Kimse ne karıştırdığınızı bilmez. Kimseye de anlatmazsınız. Yaya kalmış bir türsünüzdür, onca imkâna rağmen, cepte paranız olmasına rağmen araçları tercih etmezsiniz. »

« Dahil olduğumuz, oyunlara başvurarak sürdürdüğümüz bir diyaloğun en yalın hâlini bize sessizlik getirir. ‹ Her şey bir gün kaybolur. Ama geriye kalan her şey yeni dünyada devam edecektir. › »