Ötekini suçlama siyasi eylemi imkânsız mı kılıyor? Siyasal paralizin yeni biçimi basbayağı kimlik politikaları olabilir mi?

Modernlik ile ahlak arasındaki gerilim, Michelangelo Antonioni’nin sinemasının bel kemiğini oluşturur. Bu ikilemde boğulan kimselerin sinemasıdır onunki.

Atom bombasından biyolojik silahlara kadar çeşitlenen örnekler aracılığıyla çift kullanımlı araştırmalar üzerine.

Michelangelo Antonioni’nin sineması modernitenin üç temel unsuru olan bilgi, etik ve estetik ekseninde kurulu, çağıyla uyumsuz, eleştirel bir sinema.

Melodram, sevilesi kötüler, hiç de fena olmayan iyiler, giderek muğlaklaşan iyilik ve kötülük kavramları, ahlak savunuculuğu, kötülükten ziyade fayda gözeten düşmanlar ve masum-tecrübeli ikilemi üzerine.

İflaslar, depresyonlar ve bilumum belirsizlik, ahlak konusuna tavan yaptırdı. Ahlak bir can simidi mi yoksa kof bir yama mı?

Yüzbinlerce yıl sonrasına ilişkin akıl yürütmek, gezegenlerin madenlerini sömürmekten uzayda koloni kurmaya kadar sayısız konuyu kapsıyor.
Ahlaki tartışmaları galaksiler ötesine taşımanın gündelik hayat üzerinde büyük etkisi var.

Kendisini ahlak düzlemi üzerine değil, etik düzlemi üzerine yerleştiren Gummo’nun karakterlerini özneler
değil, atmosferik zarflar, çekimsiz
fiiller oluşturuyor.

Yalan söylemek ve yalan
karşısındaki tepki ve tepkisizlik
bir iktidar ilişkisi tanımlıyor.

Acıyı, acı verene göre sınıflandırmak, ceylanın acısının, sanki kendisini öldüren değiştikçe azalacağını iddia etmek, doğanın dengesi çerçevesinde yaşanan acıları yok sayan yaklaşımın
en büyük sorunu. Oysa ölen ölmüştür.

1980’lerin sonrasında ortaya çıkan kimlik siyasetleri ve mikro-politikalar sonsuz bir sorumluluğu kabul etmekle alakalı. Sonsuz sorumluluk ise
hayal kırıklığından bağımsız olamaz. Felsefe de bu hayal kırıklığı ile başlar.