« Mezarlıklarına kavuşan insanlar var. Ellerinde çiçekler mezar taşlarına sarılan. Eski çağlarda ölüm korkulacak şey değildi diye düşünmeye dalıyorum. Ölümün ardından büyük acılar da yaşanmıyordu. Her şey bir döngüydü, mevsim gibi. »

« ‹ Neresi bizim sokak bulamıyorum, bina yok › dedi. Bağırdı: ‹ Bina yok! › Aklımı kaybetmekten korktum. Kardeşimin bulunduğu yeri düşününce, onun aklını kaybetmesinden
daha çok korktum. »

« Film, artık kendimizi özdeş görmesek de aslında doğanın uzantısı olduğumuzu ve her şeyin doğa olduğunu ya da böyle bir parıltının içinde yaşadığımızı hatırlatır gibi. »

Pandemi, türlü endişeler olmadan biriyle nasıl dans ediliyordu, neredeyse unutturdu. Karşılaşmaların, sürgünlerin, ayrılıkların, mücadelelerin olduğu yerde ortaya çıkan tango, bizde “Her şeye rağmen hayat devam ediyor” duygusunu uyandırabilir mi?

“Sanat eserleriyle kurulan ilişkide, eserin orijinal ya da kopya olması
neyi değiştirir?” Bu sorunun düşündürdükleri, yaşanmakta olan
ve hayatı nasıl etkileyeceği belirsiz değişime ışık tutabilir mi?

Her gün yürüyerek hatıraları öldürmek ya da her gün koşarak yalnızlığı çürütmek... Düşünce üretenler hareket etmenin hafızada yarattığı değişimi sıklıkla ifade ediyor. “Acaba günlük rutinlerde yapılan hareketler de insanda böyle etkiler yaratamaz mı?”

Hafızada birikenleri güncelleyememek, işe yaramaz bilgileri atamamak, bazı bilgilere sıkı sıkı bağlanmak, yeni bilgilere yer açamamak, eski bilgileri yenilerden daha doğru bulmak, geçmiş kuralları gündeme getirmek...