Kafka’nın öyküsü ışığında “Marksçı ideoloji kuramlarına ve Deleuze ve Guattari’nin ‘kaçış/uçuş çizgileri’ne değinen bir düşünce akışı.”

« İnşa etmeyen düşünce olmaz. […] Düşünsel etkinlikle yoğrulmayan inşa olmaz. »

« Mimarlığı beşeri sınırlara hapsettik. Bu dar bakış açısından kurtulmak, mimarlığı daha geniş, varoluşsal bir perspektiften ele almak mümkün mü? Mimarlık evrene içkin olabilir mi? »

« Tabii ki köylerin doğası güzeldi, Kargı’nın coğrafyası muhteşemdi, ama buralar sosyal ve ekonomik hayatları ile mücadele sahalarıydı ve bu mücadele sadece güzellemelerle yürütülemezdi. »

Sınırları birer maske olarak gören, maske yaratım sürecini ise bir mücadele olarak ele alan yazı dizisinin ilk metni.

« …uzaktan bir şeylerin ters olduğunu anlıyor insan […] Aşağıdaki kalabalık yukarıya bakıp gülerek tahminler yapmaya devam ediyor… »

“Bedenler gibi bir yandan kentsel mekânlar da ameliyâta sokularak, kesme, biçme ve düzenleme eylemine maruz bırakılır.” Haydarpaşa rıhtımında kavramsal bir gezinti.

Hiçbir şey tek yerde, tek biçimde cereyan etmiyor; bu iki ileri bir geri hayatta. Ağaç dikmek ve büyüdüğünü görürken ondan öğrenmek. Değeri biçilmemiş hiçbir şeyin var olamadığı bu düzende mutluluk. En kötü zamanda bile bir bebek tazeliyor insanın ruhunu.

Çeyrek yüzyıl. Trajedi: Bindiğin dalı keserken haklı olmak. Henüz yağlanmamış zeytinler ve akıllara zarar kavunlar. Eskiler nasıl yapıyordu, şimdi neden yapılamıyor? Mutlu ve Mesut;
iki saatlik bir tanışıklık bir ömre bedel.

Hiç eskimeyen soru: “Siz kuzum, kimlerdensiniz?” Hızlı, net ve sahici bir kumaşçı ve bir terzi. Gömlek diktirmek isteyen suskun bir müşteri. ‘Fedakâr’ anneler, çiftçiler, işçiler ve günleri. Hayatı ve hayalleri olanlar ve yağmur.

« Ne de olsa çocuklar değil, büyükler seçer olayların akacağı yönü. Seçimler de bir kez yapılır. Ve çocuklar beraber akarken, büyüklerin seçişleriyle çizilen yolda, hayat denilen tecrübeye doğru, yapabilecekleri tek şey —ayakta kalmanın yollarını aramaktır. »