Martin Arnold’ın Deanimated’ı, bir filmin, John H. Lewis’in Invisible Ghost’unun zaman-mekânından eylemin ta kendisini soyup çıkaran, kazıyan, filmsel hareketi eylemin varlığı üzerinden değil yokluğu üzerinden tanımlayan bir film. Bir tür hayalet film.

Her bir parçası kendince film mekânının duyumunu değiştirip dönüştüren bir filmografiye adanmış özgül bir tipoloji.

« Filmin kendi maddesi buluntusal bir nüveye sahip olmasaydı, buluntu filmden de söz edilemezdi. Tam da bu açıdan, buluntu film filmin ta kendisidir zaten. Onun aktüel değil de virtüel
olan kuvvetidir. »

« [H]er film imgesi özü gereği kaydın damgasını taşır; çünkü her film hem
bir şey hem de bir şey(ler)in temsilidir. Hareketli yazı [inscription] ve yazılarak işlenen [process] harekettir. Kısacası, şeyleştiren bir şeydir. Buluntudur. »

« Bir filmin total imgesini nitelendiren şeyin, en temelde imgeleri ilişkiye sokma biçimi yani onları eklemleme şekli olduğu söylenebilir. […]
Bütün bir sinemayı muazzam bir
buluntu film olarak düşünebiliriz. »

Jacobs “algının olgu olmadığının” altını çizer. Tscherkassky “görünene değil, görünmeyene duyarlı” hâle getirir. Matsuda’da ekran filtre işlevi görür. Frampton’ın filmleri “yüzeysel”dir. Beckett “algısallığı kendi üstüne kıvırır.”