Her bir parçası kendince film mekânının duyumunu değiştirip dönüştüren bir filmografiye adanmış özgül bir tipoloji.

Tıp öğrencisi Zeynep. Beden açan profesör. İbn Arabi okuyan yaşlı adam. Otobüs muavini. Obez resepsiyon görevlisi. Her şeyi gören ufaklık. Benzinlikte çalışan genç. Dişleri dökük köylü. Acemi polis. Hemşireler. Nöbetçi.

Gönlü delik iki insan: Ali ve Özlem. Stüdyodan Rıza. İki haylaz çocuk ve anneleri. Ali’ye âşık olmuş Esma. Yaşlanmış hâliyle bir divayı andıran Bahar Hanım. Onun otuzlu yaşlarındaki çocukları. Özlem’in yeğeni ve annesi.

Hikâyeci Genç 1, cenneti özleyen
Genç 2, hiç konuşmayan Genç 3,
iyi eğitimli Genç 4, güzel sesli Genç 5. Gardiyanlar. Atlı askerler.
Çoban ile köpeği. Güvenlik görevlisi.

Hamile at. Kısa boylu, minyon ve esmer Esme. Beyaz tenli, kızıl saçlı Nazlı. Çiftlikte çalışanlar. Bir grup çocuk.
Şık ve zengin yetişkinler. Kırmızı elbiseli anne. Saf bir adam. Restoran görevlisi. Gürültücü erkek grubu. Mevleviler.

İpeksi saçlı kız. Geçmişini hatırlamayan Ali. Her şeyin hesaplanabilir olduğuna inanan eksper. Yorgun polis. Oğlunu arayan bunak kadın. Geçmişini unutamayan kadın. İstediği Osmanlı tablosunu alamayan punk yıldızı.

İzleyicisiz bir sinemadan doğaya
teslim olmuş mekânlara, bir cinayet mahallinden insansız bir dünyaya,
terk edilmiş mekânlar zincirinin bize verdiği yeni tarz bir boşluk hissinin ekran hâli üzerine.

Retlerin getirdiği garip rahatlama. Festivallerin pitching ve work in progress platformları. Filmin kaderinde ilk gösterildiği yerin etkisi. Belirsizlik. Seyirci ve yönetmenin filmle bağı.

Projeye inanarak katkı sunabilecek ve uzun sürecek yolculukta iyi bir yoldaş olacak insanlar. Dar çerçeve oranı ve dar lensler. Parçaları bir arada tutan seçici renk kullanımı. Sesle kurulan kırık, bozuk, biraz da rahatsız bir dünya.

Öğrenciyken yapılan kısa filmler. Zihni meşgul eden “sinema nedir?” ve “bir yönetmen sırtını neye dayayabilir?” gibi sorular. Kadrajın sınırlarının zorladığı seçimler. Godard’ın dosdoğru imgesi. Sonsuza izler fırlatmak ve hayaletler.

Cinlerle yapılan anlaşma. Sinemanın alanı hakkında bir büyü. Durmanın olabilirliği. Film yaparken para harcamak. Fol. Uçakta tutulan notlar. Görüntülerin getirdiği senaryo.

« Sinemanın kayıp diliyle konuşan Tuzdan Kaide seyircisini, seyircinin
çoğu zaman unuttuğu, kimi zaman
göz ardı ettiği, hatta bazen varlığından bile haberdar olmadığı bir dünyaya davet ediyor... »