Zülfü Livaneli’nin basit diyaloglardan oluşan, karikatürize karakterlerle dolu, mantık hatalarıyla bezeli bir senaryoya sahip ve umursamazca çekildiği apaçık gözüken 2010 yapımı filmi Veda üzerine.

Christopher Nolan’ın Kara Şövalye Üçlemesi’nin en zayıf halkası olarak nitelendirilebilecek olan, ideolojik indirgemeler ve önyargılarla bezeli 2012 yapımı The Dark Knight Rises üzerine.

Amatör hatalar barındıran çatışma ve kovalamaca sahnelerine, gülünç derecede zayıf diyalog ve oyunculuklara ve didaktik bir anlatıya sahip olan, nevi şahsına münhasır bir kötü film üzerine.

« Güney filmlerinde üniformalılar çok acımasız, zenginler çok alçak, fakir köylüler çok masum, kötülük çok amansız ve dolayısıyla solcular çok haklıdır. »

« Bir filmin güzel olması onu muhakkak iyi yapmaz, ama bu ikisi yan yana geldiği zaman muazzam olur; zira tanrısal esin muazzamlık yaratır. Güzel bir film bilerek ya da (nadiren de olsa) bilmeyerek kötü olabilir. »

Sinema artık gerçeklikten yoksun, illüzyonlarını yitirmiş, hakiki bir imge üretmesi imkânsız bir sanat. Görsel efektlere boğulan, hareketi kusursuz ve dokusu pürüzsüz kılınan film imgesinin ürettiği tek bir şey var: Simülasyon.