Gündüz bilinçli ya da bilinçsizce baskılananların açığa çıktığı bir zaman aralığı, bir atmosfer gece. Bir arzu.

Pandemi sonrası dönemde tekrar yükselen sokakta içme kültürü, bu kültürün alternatif müzikle ilişkisi ve kentsel bir fenomen olan kent merdivenleri üzerine bir bilinç akışı.

Dünyanın önde gelen kulüplerinden Berlin’deki Berghain ve Londra’daki fabric üzerinden rave’in mekânla ilişkisi ve bu mekânların toplumsal tarihi üzerine.

« Gecenin ya da karanlığın gizlediği, örttüğü kadar açtığından da bahsetmek mümkün değil mi? Gece, gündüzün yarattığı baskıdan kurtulmak
ya da dışlanmadan uzaklaşmak isteyenlere nefes alabilecekleri bir alan açabilir mi? »

« Bugün İstanbul’da, Barselona’da, Berlin’de, Detroit’te bir gece kulübünden bir diğerine bağlanmak gecenin içinde yürümek gibi. »

Yaza denk düşen ramazanlar İstanbul’a bir sihirli değnek değmişçesine geceyi canlandırır. 1913 yılının bir yaz gecesi Direklerarası’na yapılan yolculuk ise hayal kırıklığı yaratır.

« Goya her ne kadar tersini düşlemişse de aslında gerçek canavarlar rasyonel aklın yokluğunda değil, aşırı mesaisiyle ortaya çıkar. Üstelik tek bir aklın değil, kolektif bir üretimin sonucudurlar;
tıpkı kent gibi. »

Mekânlar kapanınca, masalar toplatılınca, sponsorlar kaçıp hoparlörler susunca ve sokaklar da boşalınca geriye bir adam ve bir kulaklık kalır. Türkiye’nin en özel DJ’i, dinlemenin nasıl bir şey olduğunu anlattı.