« [Geçmişi hatırlamanın t]ek bir yolu yok. Yıkılıp yıkılıp yeniden inşa edilebilir. Ya da yıkılmadan da. Üstüne, yanına, kıyısına köşesine de eklemlenebilir, iliştirilebilir. Yolun bir önemi var mı? […] Geçmişi yıkmak bir enerji ister. »

« Hava güzel ve hafta arası bir gün.
İki cep makinesi, bir büyük makine ve
bir iki lensi yanıma alıp Yenikapı’ya yollanıyorum. »

Herkes kendince deneyimlese de dünyayı ve hayatı daha geniş bir perspektiften görmeyi mümkün hâle getiren, ötekine duyulan hisleri yoğunlaştırma işlevi gören ve hayatın bir parçası olan bir deneyim üzerine.

Hatalardan neden korkarız? Tasarım gelecekle, hata geçmişle mi ilgilidir? Tasarım sürecinde hatanın tanımını yapmak mümkün müdür?

« Yaş ilerleyince gelecek sadece bir kaygı çuvalıdır, geçmiş de bu kaygıların kaynağıdır, kolay karışırlar birbirlerine ve şimdiki zamanı yerler birlikte. Sana bir şey kalmaz, sen kalmaz şimdiki zamanda. Geçmiş de gelecek de sen değil seni çevreleyenlerden ibarettir. »

« Geçmiş, gerçek değil. Baş edilemeyecek kadar iri ancak. Değiştirmeye çalışmak için de ders almak için de çok iri. İri olduğu için korkutucu geliyor ona. Gelecek de gerçek değil ve tutunmak için çok cılız. Şimdiki zaman ise dar. »

« Geçmişin ansızın belirmesine, ona bakmaya, birazcık bile şimdiye sızmasına tahammülümüz yok. Bizi tüm olanakları ve sloganlarıyla hep ileriye, hep sonraya güden bir kültürün içerisinde şu ana sıkışmış belleksiz hayaletler gibiyiz... »

« Yaratmaz mı bellek de? […]
Her şimdi, nitekim, geçmişle uğraşarak, onu didikleyerek, mıncıklayarak
var etmiyor mu kendini? […] Claude, Catrine’i mi arıyordu belleğinde,
yoksa kendini mi? […] Upuzun bir
pelikül müydü onun hayatı? »

Basit bir gündelik olay üzerinden yola çıkarak the Amazing’in son albümüne; Ambulance üzerinden ise Frank Machalowski’nin “Monster” serisine.
Plak şirketi Partisan Records ve tasarımcı Donovan Brien ile yapılan yazışmanın getirdiği güzel farkındalık.