Can Eskinazi’nin Ah Geceler! adlı filmi, görünenin görünenden ibaret olmadığı, imgesini anıştırmalara ve çağrışımlara açan, erotizmi yeniden konumlandıran, deneysel olduğu kadar queer bir film.

Şehrin envai çeşit tarafına yapışmış ve yayılmış çıkartmalar kentsel bir estetik yaratmanın yanı sıra bireysel ve kolektif kimliklere alan açma, kamusal alanı özelleştirme işlevini de gören bir öğe.

Bireylerin benzeş deneyimlerini ifade etmek adına bir araya geldiği, sınırda yaşayanların ifadelerinin iç içe geçerek kolektif bir tezahür ve pasif bir direniş oluşturduğu alternatif alanlar üzerine.

« [M]üzik, çeşitli mesafe ölçümleriyle oluşturulan zaman denen ağın işitsel olan algı sınırlarına çekilmesi ve çekilmemesi arasına kendisini yerleştirir; ses ile sessizlik arasına durmaksızın çekilen çeşitli sınırlar şeyi müzik yapar. »

« Sessel düşlem müziğin yegâne sessiz hâlidir [ve] göndermesini belleğin huzurunda tarihe karışmış sesselliklere yapar. […] Gerçekliğin birtakım kesitlerindeki gerçek olarak kabul edilebilen şeylerle vuku bulan sanal bir performansın adıdır sessel düşlem. »

Notasyon göstergeseldir, dizgesel ve düzgüseldir; yöntemli bilgi yaratımı yapar. Sesi görsele indirger ve hâliyle belgeseldir. Ancak sınırlılığı zaman-mekânın sınırsızlığını yansıtmaya çalışırken her daim yetersiz kalacaktır, sesi de hatalı olmakla suçlayacaktır.