Elin hükmünden feragat etmek, sanatsal/zanaatsal çıktı ile onun yaratıcısı arasındaki dolaysız ilişkinin kopması ve bilinen anlamıyla sanatın ortadan kalkma olasılığı üzerine.

Sanatın ölümünü yeni ve insan olmayan bir sanatçı tipinin doğumuyla müjdeleyen, bugün dün olduğundan daha da geçerli olan, tamamen bu yüzyıla adanmış bir sanat manifestosu.

Çağdaş sanat eseriyle karşılaşan kişiye sorulacak soru gerçekten de değişti ve “Bu eserde ne anlatılmak istenmiştir?” sorusu yerini gün geçtikçe “Ben nasıl duygular içindeyim?” sorusuna mı bıraktı?

« ‹ Yaptıklarına şiirsel diyorlar. Bence doğru. Şairlerin yaptığı da bu değil mi, dili yırtıp, koparıp, türetip ucube bir şey yapmak. Ama yaratmak. Mutlaka dokunmak › diyorum ona. Ahmet kabul etmiyor. »

« Yaratan özne, var oluşunu kavramak için dışarıya, şeylere yönelir ve şeylerdeki ayırt edilebilirliğin peşine düşer. Öznenin şeylerle arasında kavranabilecek ilişkiler kurabilmesinin yegâne yolu budur. »

Sembolizmin ussal dilini arayan bir sözdebilimcinin mantığın içinde buğulandırılmamış ve tuhaf notları.

« Eğer olduğum yer beni bu kadar
hızlı ve derinden etkiliyorsa,
durmadan hareket ediyor olmanın bedeli işlerimin kimliksizleşmesi,
ben olmaması olabilir miydi? »