« Zıvanayı parkelerde ahşap çıkıntının girdiği girinti diye biliriz. Parke bu girintiden kurtulunca yerinden oynar, domino etkisiyle diğer parkeleri de yerinden oynatır, bütün döşeme oynak zemin hâline geliverir. »

Tipik taşra filmlerine kıyasla durağanlığı değil hareketi baz alıyor Deliverance.

« Knife, Rüşdi’nin bıçaklanmasıyla hesaplaşması. Bir gözünü kaybetmesinin, uzunca süre hastanelerde, fizik tedavilerde iyileşmesinin duygusal bir öyküsü.
Bunu yaparken de tarihle barışmaya çalışmasını […] anlatıyor yazar. »

Bedenlenmeye dair olduğu kadar başkalaşmaya dair You Won’t Be Alone. Ötekini anlamak, başkalığa açılmak, içeriden ve dışarıdan dayatılan şiddete, zora son vermek hakkında bir film.

« Hasan, Osman’ın bedenini duvara mühürledi, ardından zemine yıktı.
Yıkıcı gözlerini odanın üzerinde gezdirdi, daha fazlasını istercesine. Vazoları ve çiçekleri kavradı, zemin boşmuşçasına zemini doldurdu. »

Kuşatma, bir çocuğa uygulanan direkt olduğu kadar dolaylı, çokyüzlü şiddet hakkında, zaman geçtikçe daha da ağırlaşan kayıtsızlığın, ihmalkârlığın ve umursamazlığın şiddeti üzerine bir film.

« Gecenin içine düşen ışık, metalar üzerinde sürünür ve parlak dairelerle patlarken, her şey bir fotoğraf makinesi tarafından emilmeye müsait,
yüksek duyarlıklı dekor birer ruh gibi görünüyor göze. »

Hakikati bulanıklaştırma riski varken, sanat hakikatin hafızasını da sisler ardına sürüklüyor olabilir mi? Her yer vicdan mekânı olarak düşünülebilir mi?

« Modern insan içinde yaşadığı mekânı her şeye hâkim aklın gözünden bir bütünlük arz edecek şekilde kurmaya gayret etmişti; Logie ise bu aşkın gözün gördüklerine, bir bedenin enerjisiyle cevap veriyor. Sorun belli; formu nasıl tesis edeceğiz? »

“Yasını, kırılganlığını bir başkasınınkinin yanına koyup, haklı haksız aramadan dertleşmek”, “belleği dondurmak yerine sürekli canlı tutmak” ve hafızanın aktarılabilirliği üzerine.

Saldırganlığın sorumluluğunu oyunlara yüklemek bu denli kolayken kimse, gelecek kaygısı, ekonomik yetersizlikler, tanık olunan veya maruz kalınan şiddet, yaygın nefret söylemi gibi konular hakkında düşünmek istemiyor.

Görgü tanıkları, kamera kayıtları, cinayet aletleri fazlasıyla mevcut. Nerede, ne zaman, neyi,
kimin yaptığı gün kadar aşikâr.
Neden ise yok. Peki, neden olmaması anlamlandırmaya engel mi?

Acıyı, acı verene göre sınıflandırmak, ceylanın acısının, sanki kendisini öldüren değiştikçe azalacağını iddia etmek, doğanın dengesi çerçevesinde yaşanan acıları yok sayan yaklaşımın
en büyük sorunu. Oysa ölen ölmüştür.

Cinsellik odaklı bir hikâye ve bir fotoğraf eşliğinde paylaşılmış olan Sebastian Erraruiz’in “12 Sevgili İçin
12 Ayakkabı” projesi, cinsiyetçi erkek bakış açısı, topuklu ayakkabı, güç sembolleri, güç dengeleri ve kadının gücü üzerine düşünmeye neden oluyor.