Yataylık fikrinin modernlik ve postmodernlikle bağı, yatay olanın patetik olanla ilişkisi, yataylık ile tekrarın tekrarı ve yenilik arasındaki bağlantı ve dahası üzerine notlar.

Yalnızca bir müzik değil, sessel yollarla sağlanan halüsinojenik bir ruh hâli acid techno: Dini ritüel ile elektronik müziğin vecd dolu bir bileşimi. Diyonizyak LSD.

« Bir nesne hızlandıkça diğer nesnelerin algısını nasıl ki yitiriyorsa, videoda da olan bir nevi budur: Onun kısalığı (üretim, dağıtım ve dolaşım) hızından ileri gelir, ama ayrıca ve böylece, her türlü filmsel alışkanlığı yerle bir eder. »

Rondo nakaratı müziğin asal jestidir. Müzik her zaman biraz da tekrardaki farkla, tekrarın farkıyla ilgili olmuştur.

Çamur, dil, hudutlar, hesaplaşma...

Çarşıda tekrar eden tonoz ve kemer gibi elemanlar ile aynı ürünleri satan aynı isimli dükkânlar İtalyan kasabasında hep aynı sokağa çıkan Freud’unkine benzer bir deneyim yaşatır.

« Mesela yemek masasına oturan
dört kişilik bir aile: İkisi yan yana, diğer ikisi karşılarında oturuyor. [...]
Ne zaman koyuldu bu herkesin yeri kuralı hiç kimse hatırlamıyor. »

“İnsanın gösteride seyrettiği şey, kendisinden saklanan eylemdir.”
Bu seyirciye dönüşmemek için kenti yeniden üretmek gerekir. Öyleyse, sokağı, caddeyi, meydanı kullan! Yürü!

Avlunun taşınmaz kültür varlıkları: Sıva çatlakları, boya katmanları, kırılmış parapetler, kablolar, borular, varlığı absürd demirler, çatı olukları, yapraklar, kiremitler, bacalar ve gökyüzü.

Hep aynı şeyleri yaptıkları veya her gün yalnızca işe gidip geldikleri için unuttuğumuz ya da gözden kaçırdığımız kahramanlar var. Yaşadıkları rutinden memnun da olsalar bıkkınlık da duysalar hikâyeleri ilgiye değer.

« [P]encereden görülen sokakta algılanan, sadece ritimler değil bunlarla birlikte bütün bunların ‘şimdi’yi oluşturduğu gerçeğidir. Şimdi, şu anda ve buradadır, şimdi farkın kendisidir… »

Nefes alıp verirken hışırdayan, çatırdayan, mırıldanan, uğuldayan, fısıldayan İstanbul’da bir oda ve Zimoun’un gürültü-sessizlik, karmaşıklık-ritim gibi karşıtlıklarla ürettiği zengin mekânsallık üzerine.

Brütalizm başlığı altındaki kimi yapıların farklı gerekçelerle yıkılıyor olması,
bu yapıların kentsel tekrar içindeki var olma biçimleri ve kent imgesi üzerine düşünmek için bir perspektif sunuyor.

Mimarlığın zamandan, müziğin ise mekândan bağımsız olduğu yaygın inancının tersine, Kraftwerk ve
Philip Glass müziklerinin ortaya çıkardığı mekânsallığın kültür endüstrisinin hızlı tüketim eğilimini yavaşlatma ihtimali üzerine.

Hem kusursuzluğun ve merkezin,
hem de her tür kusuru içerecek kadar geniş ve kapsamlı olmanın, merkezden kaçmanın mümkün olduğuna dair inancın simgesi olarak beyaz.

2016’nın başlarında, yeni bir logo görünür oldu. New York Metropolitan Sanat Müzesi’nin logosuydu bu.
Güçlü bir tepki görmek için neredeyse yalvaran, küstah ve cesur bir tasarım olduğu için, ağzının payını aldı.

İpuçları: Deleuze, Neufert, Modulor, Hilberseimer, Schmitthenner, Sedad Hakkı, AEG, New York by Gehry, Stein, Beckett’in “Film”i, The Exhausted, Exercises in Style, “Atlantis 2000”

Richard Skinner’ın, Erik Satie’nin hayatının gerçek biyografik ayrıntıları üzerine kurgulanmış novellası
Kadife Bey ve Satie’nin 152 notadan ibaret ve “840 kez art arda çalmak için” bestesi Vexations üzerine notlar.