« Burada hiçbir şey kaybolmuyor,
hiçbir şey yok olmuyor, sadece
yer değiştiriyor. »

« Ben, müteahhidi tarafından yarım bırakılmış sıkıcı bir apartmandım; ne bir hikâyem vardı ne de ayrıcalığım. Ne bir tarihim vardı ne de ziyaretçim. Bir gün birileri önümden geçerken ‹ Aa burası da yıkılmış › deyip devam edecekti… »

« Yaklaşırken büyüyen, uzaklaşınca küçülen umutların ürünüydüm. Ortaçağdan kalmışçasına tekinsiz, onlarca metre yükseklikte bir kulenin
en üst katında olduğumu hatırladım tekrardan. »

« …yürüdüm üst geçitte. Bir geçit ne kadar uzun olabilirse o kadar uzundu. Bir geçit ne kadar tekinsiz olabilirse o kadar tekinsizdi. Bunu daha detaylı anlatmak isterdim, lakin bazı şeyler sadece tek kelimeyle anlatılabilirdi. »

« Belki saatler sonra tren duracak
ve arzuladığım o şeyi görecektim istasyonda, çiçekler açacaktı sonbaharda. Bilmiyorum. Çok şey istiyor da olabilirim, Tanrı’nın önünde sonunda infaz edeceği, doğar doğmaz ölüm cezasına çarptırdığı mahkûmlardık… »

« Güneş doğmuyordu, karanlık hâkimdi. Sanki insanlık giderken güneşi de götürmüştü yanında. Aman ne büyük kayıp, gerçekler zaten gün gibi parlıyordu. Ve en büyük gerçek, hapsolduğum yalnızlıktı. »