Zamanın katı sosyal normlarını
altüst eden ritüel üzerine.

“Müşteriler salonda değil sahnede oturuyor” hissi veren Bizim Lokanta, sanatçı mekânlarının belki de ilk örneği. Sahibi Raşit Rıza, Darülbedayi’nin kurulmasında da önemli rol oynayan bir tiyatrocu.

Eğlence beklenti içine sokarken, sanat beklentiyi kırar. Eğlence bize istediğimizi verirken, sanat henüz istediğimizi bilmediğimiz şeyi verir. Eğlence entropik yani değişime karşıyken, sanat negentropik yani değişimin katalizörüdür. Sanat hayattır.

« Beyoğlu, değil Balkanlar’ın, belki Avrupa’nın en namlı eğlence merkezi hâline gelmişti. ‹ Eğlence Kralı › Arditi’nin Perapalas Oteli kapısı bitişiğinde, ahşap olarak yaptırdığı, sivri çatılı ‹ Garden Bar › dünya romanlarına girecek kadar şöhret salmıştı. »

En eskisi 1931 yılına ait “Yavrunun Gecesi” başlıklı ilanlar, İstanbul’un çayhaneleri ve memleket türkülerini mahalli üslubuna uygun olarak okuyan, kaşları yukarı kalkık, yakışıklı
bir adam üzerine.

« [İ]çine doğduğu çevre ve şu ana kadar karşılaştığı insanlar nedeniyle öteden beri topluma yabancı kalan bazı insanların kişisel sorunları toplumsal sorunların şimdiki hâliyle iç içe geçtiğinde ne olacaktır? »

Ramazan demenin eğlence demek olduğu günlerde, gündüz oruç tutulur gece doyasıya eğlenilirdi. Dönemin öne çıkan müziği kantonun süperstarı
(ve belki de mucidi) Peruz “güzel,
hem de çok güzel bir kadındı.”

Skating Palace’ta tekerlekli paten pisti dışında bir de skandallarıyla meşhur gösteri mekânı bulunuyordu: Winter Palace. Melek Sineması, paten sarayının yerini aldıysa da paten zevki ölmedi.

Şaşırtıcı büyük boşluklar, tarihi şehir merkezinin bir dönemde yıkıntıya uğradığını ve aynı şekilde yeniden yapılmasını engelleyen bir dönüşüm geçirdiğini gösteriyor. Hangi Avrupa şehri böylesi bir dönüşüm geçirdi?

Güzel bir orkestranın çaldığı valsler eşliğinde patinaj, hokey maçları, balolar, konserler ve birbirinden değişik gösteriler... “Şehrin bütün kalburüstü halkı buranın gedikli müşterileriydi.”