« Mekân üç boyutludur ancak yer dört. Zaman ve insan mekâna karışır. Hafızada yer eder, nostaljiye dönüşür. Bu kelimeler de böylece sadece soyut birer kavram olmaktan çok, mekânsal bir değer kazanır. »

Taş bazen apaçık bazen de belli belirsiz olan pek çok anıya ev sahipliği yapar. Özelden genele belleği içinde taşır. Taşın hatırası da vardır hafızası da.

« O dokunuş sürmese bile, hafızadaki yerinin sürdürülüşü. O anın düşünülüşü. Kaybolmasın diye. Hatırlama biçiminde kusurlar olsa dahi hatırlanacak bir şeylerin olması. Sadece bu. »

« Berlin’de geçirdiğim vakit azalsa da her seferinde şehrin yeni noktalarını keşfediyorum. Bunun buraya özel olup olmadığından emin değilim, çünkü her gün her güneş doğduğunda hep başka bir güne uyanıyoruz aslında. »

« Çocukken poz verdiğim sokaklardan yeniden geçiyor muyum bilmiyorum, fark etsem büyük tesadüf derim. »

« Ben dalgakıranlara çarpan rüzgâr gibi hırlayan nefesinin, babamın duyacağım son sesi olduğunu elbette bilemezdim. Daha birçok şeyi bilemezdim… »

Cyanotype, 1840’lardan beri kullanılan bir güneş baskı yöntemi. Ev içindeki olanaklarla kolayca uygulanabilen teknik, “şeylerin izi”ni çıkararak geçmişi ve anları muhafaza ediyor. Denemeleri eğlenceli, sonuçları büyüleyici.

« Geçmişin ansızın belirmesine, ona bakmaya, birazcık bile şimdiye sızmasına tahammülümüz yok. Bizi tüm olanakları ve sloganlarıyla hep ileriye, hep sonraya güden bir kültürün içerisinde şu ana sıkışmış belleksiz hayaletler gibiyiz... »

Warburg’un kütüphanesi gibi,
bir gardırobun içindekiler de çeşitli anımsatıcı kapasitelere sahip.
Giysilerin muhafazasında ve dönüştürülmesinde, anılar ve gelecek olasılıklar nasıl rol oynuyor?

Oğlu doğduktan sonra bir süre film çekmeye ara veren Varda’nın, sonraki on yılda yaptığı hemen her filmde Mathieu’nün izini görmek mümkün. Mathieu büyüdükçe filmlerdeki imgesi ve rolü de değişiyor.

Tek imgeyle çok şey anlatabilen,
ilk filmi ile sonuncusu arasında
altmış beş yıl olan “uçların kraliçesi” yönetmen, en baştan en sona
benzer temaları yeni biçimlerde anlatmayı başarıyor.

« Bu ‘bulunduğum yer’, yarı beline kadar içine düştüğüm mazgalın belki yüz metre ötesinde. Bunun da içine düştüm denebilir. Ama bu dikey ve dünyanın merkezine doğru değil, yatay ve görüntünün içine doğru bir düşüş. »

Karanlık bir uzay ve küçük kare yıldızlar
dünyayı çerçeveliyor, bir rüyayı
şekilsiz bir pencereden görmekte olan
bir astronotsunuz sanki. Sadece
küllerinin arasında dans etmek için
yanmış yıkılmış plak dükkânına
geri dönen adam üzerine bir oyun.