« Harf harf kokladım, zerre zerre kokuya yayıldım, kokuyu yurtladım, kokuya yazılandım. Aldığım nefese, verdiğim nefese şaşırdım. Hey gidi koca Mardin, düş yükü müsün? »

« Su toprağa değdiğinde çıkan sesleri yedim, doydum. Yağmurun sese değdiğinde çıkardığı sesi içtim, sarhoş oldum. Çünkü ben bir rüya müziği gibi dolaşıyorum Mardin’e. »

Dağıtan, aşıran, aşındıran, kimi zaman da üfüren rüzgârın Mardin’deki etkileri ya da kirpiklerinizden gözbebeklerinize doğru tatlı bir esintiyle gülümseten sıra dışı bir Mardin okuması…

« İnsanların terk edip hayvanların ve bitkilerin sahip çıkarak yerleştiği harabe yapılar, sisler altında bir rüyayı basıyordu. Şehrin kalıntısı bir sis gibi sarıyordu rüyayı. Sis, Mardin’in rüyası gibi ortalığa dolanıyordu. »

Kardan adamlar, kardan kadınlar, damlarda karlardan yapılan merdivenler, abbaralarda biriken karların içinden geçmek için açılan tüneller, atlaya sıçraya oynanan kar topları ve gıdıklanan bir gökyüzü…

Suya erişim, suyun kullanımı, susuzluğa ithaf edilmiş maniler, kuyu başında çalınan kanunlar… Sızmakta ve bulaşmakta çok marifetli bir fail olan suyun Mardin’deki hâlleri üzerine su gibi akan düşünceler…

“Toz bizlere neler hatırlatır? Tozu nasıl düşünürüz ve kullanırız? Toz neleri barındırır? Toz sayılabilir mi?” Mardin’de gündelik hayatta ve mimaride güçlü bir etkisi olan toz üzerine.