Can Eskinazi’nin Ah Geceler! adlı filmi, görünenin görünenden ibaret olmadığı, imgesini anıştırmalara ve çağrışımlara açan, erotizmi yeniden konumlandıran, deneysel olduğu kadar queer bir film.

“Dünyada en iyi Shakespeare oynanabilen” sahne, kadınların
kraliçe olabilip sahneye çıkamadıkları yıllar, pantolar ve Royal Shakespeare Company’nin ucuz biletli deneysel oyunlar sahneye koyduğu öteki
yer üzerine.

Elli yılı aşkın kariyeri boyunca yüz kırk yedi filmde oynamış ve her oynadığı filme oyunculuğuyla değer katmış bir ikon hakkında biyografik notlar.

Nuri Bilge Ceylan’ın Kış Uykusu boyunca ortaya koyduğu sahici oyunculuk anlayışını, detaylı işçiliği ve set hâkimiyetini mimarlığa uyarlarsak ve mimarlık üstünden düşünürsek nasıl bir mimarlık pratiğiyle karşı karşıya kalırız?

« Satranç hepimizi birleştiren yabancı bir dil gibi: Kimimiz büyük eserler ortaya koyuyoruz, kimimiz kendimizi ifade etmeye çalışıyoruz […]. Tahtada taşlar ileri geri gidiyor ve sonuçlar oluşuyor. »

Greta Garbo’nun uhrevi bir mevcudiyeti vardı, saflığın sembolüydü o. Buna karşın Marilyn Monroe dünyevi bir mevcudiyete sahipti, bir arzu nesnesiydi açıkça. Asia Argento ise her ikisini de aşar: Düpedüz bir bedendir onunki, en küçük bir aşkınlık izi taşımaz üstünde.

Ölümünden altmış yıl sonra dahi anılmasına karşın hakkındaki söz ve bahisler yine de hususi tutulan nevi şahsına münhasır bir aktör üzerine.

Ortaoyuncular, 1980’li yıllarda İstanbul’daki tiyatro seyircisinin defalarca izlemeyi alışkanlık edindiği Şahları da Vururlar oyununu, prömiyerinden kırk yıl sonra yeniden sahneye koyuyor.