« Bir küçük bağ kalsın isterdim kişisel tarihimle aramda. Gidenlerin senelerce yaptığı gibi arada dönmek, kaldığım yerden devam etmek isterdim. »

« Sessiz sedasız yürümek bana iyi geldi. Yazacak bir şey kalmadı, çünkü yazacak çok şey oldu aniden. Yazmakla haşır neşir olan herkesin hareket etmesi bu yüzden lazım herhalde. »

« Cızır cızır cızır müzik dinlerken görüyorum aşkı. Benim en sevdiğim şarkı. Elimi onun dizine koyarken o sırada, yine içimden böyle söylüyorum: Aşk. O zaman sevgi ne? »

« Tek bir işte mutsuz olan kişi mutlu olabileceği bir başka iş bulmak için kafa patlatmaya eğilimliyken, otuz kırk işte mutsuz olan kişinin bambaşka bir alternatif bulması gerekiyor. »

« Benim yapmakta zorlandığım iş tam olarak şu: Zamanımın duygu durumunu belgelemek. Nedir bu? Bence sıkışmışlık hissi galip geliyor diğer her şeye. Ama oturup bunu tanımlayamam ki. »

Dünyanın kültür sanat başkentlerinden biri olan, birçoğunun hayallerini süsleyen ama bir o kadar da klişelerle dolup taşmış bir şehir üzerine yirmi yılı aşkın bir süreyi kapsayan deneyimlerin bir muhasebesi. Bir Paris vakayinamesi.

« Paris’in bile çirkin binaları var inanabiliyor musun? Hiçbiri umurumda değil. Bu şehre en son dokuz sene önce geldim. Bu şehri hiçbir zaman
çok sevmedim. Bu şehirde ne işim
var bilmiyorum. »

Paris muhabiri hayalperest Agah Hüseyin’in balonla seyahati, bulutlar arasından Paris’e bakış ve İstanbul’un ilk kuşbakışı fotografisi üzerine.

Paris sayısız ve isimsiz enkazla kaplı
bir şehir. Place de Grève de, bu yaralı mekânlardan sadece bir tanesi.
Zaman içinde kimliğini, biçimsiz bir yığın hâlinde hareket eden insanların akıntısında yitirmiş, ismini kaybetmiş bir kimsesiz.