Bo Bardi ve Rossi’de mimarın masasında gözlem, bellek ve hayal gücü arasındaki ilişki analojik bir çerçevede izlenir. Miralles ve Tagliabue ise “Ines-table”da masayla tektonik bir sohbet başlatır.

Yaşamın sürdürücüsü bir nesne, bir yer, bir ifşa, bir duygu, anlatıcının iç dünyası, bir çağrışım, edebi bir konstrüksiyon.

Masa yüzeyindeki bedensiz çizgiler, kesikler, kazımalar, lekeler, izler ve delikler binasız mimarlıkları andırır.

Bir olay yeri ve çok sesli, çok malzemeli, çok misafirli bir müzakere ortamı.

Bir eleştiri ve şiir olarak mimarlık ile sıradanın içindeki sıradışılığı, sıradışının içindeki sıradanlığı keşfetmek üzerine.

« Kâğıt bir özgür mekândır. […]
Mimar çizerek dalgalanan bir olasılıklar alanında henüz fark edilmemiş bir olasılığı serbestçe açığa çıkarabilir
ve harekete geçirebilir. »

« İnsanın sırlarını benzersiz bir biçimde ifşa eden ve bizi bir serüvene davet eden kâğıt, hiçbir şeyin kaybolmadığı
ve yaratılmadığı sadece her şeyin [dönüştüğü] sihirli bir malzeme... »

Çizginin ve çizimin dünyayı değiştirebilecek kurucu bir kapasitesi, bir yaşamı ve deneyim zenginliği var.

« Bir çizgiye yakından bakılırsa hemen bir gerilimin varlığı fark edilir. »

« Cetvel, metreyle bedensel deneyimden ve bedenle elde edilen bilgi dağarcığından giderek temizlenir. Akraba kullanım biçimleriyle vedalaşır. Ölçmek, bir anlamda hafızasızlaşır… »

Üzerinde farklı biçimler ve farklı büyüklüklerde delikler açılmış, çok ince bir paslanmaz çelik veya plastikten plaka. 20. yüzyıl başında geliştirilip ortasında ise yaygın kullanılan bir alet.

Silgi genellikle doğruyu ve yanlışı, süreç yerine sonuç ürünün kıymetli olduğunu hatırlatıyor. Oysa çeşitleri ve kullanım alanları çok zengin. Silmek eylemi yaratıcı bir sürece de işaret edebilir.

CNC makinelerinden, robotik kola kadar bugün pek çok yerde rastlanabilecek
17. yüzyıl icadı mekanizma üzerine.

Bir el çizimini yine el ile kopyalamak, çoğaltmak ya da başka bir ölçeğe taşımak zahmetli fakat keşiflerle dolu.

Kurşunkalemin olmazsa olmazı kalemtıraş, 19. yüzyılın başından itibaren üzerine epey kafa yorulan
ve farklı yaklaşımlarla pek çok çeşidi geliştirilen bir araç.

« Kâğıt ancak çizenin elinde, kalemin temasında, grafitin yoğunluğunda dile gelir, kendini açar, başka başka söyler. […] kurşunkalemi saran büyülü
bir hava vardır. »

On yedinci yüzyıldan beri mimarlık dahil tüm tasarım pratiklerinde yeri olan
harf şablonu, bir ihtiyaç olmaktan çıkmış olmasına karşın etkisi
halen süren bir araç.