Can Eskinazi’nin Ah Geceler! adlı filmi, görünenin görünenden ibaret olmadığı, imgesini anıştırmalara ve çağrışımlara açan, erotizmi yeniden konumlandıran, deneysel olduğu kadar queer bir film.

Arzu zamansaldır, kurmacadır ve başlangıcına dair göstergeler de yoktur; erotik arzunun alanları vardır ve başlangıcı her daim failsizdir. Düşünülenin aksine sonsuz değil bilhassa sonludur.

David Cronenberg’in 1996 yapımı kült filmi Crash, sinema tarihinde erotizm ile pornografinin iç içe geçtiği sayılı filmden biri. Teknolojiyle ilişkilenerek şeffaflaşan ve ölümle birleşerek aşırılaşan bir cinsellik imgesi sunuyor.

Bugün giderek daha da görünür bir biçimde hipercinsel nitelikler kazanan oyun karakterleri oyunların oynanışını ne yönde değiştiriyor ve bu değişimin cinselliğin alımlanma biçimi üzerindeki mevcut ve muhtemel etkileri ne türden?

« Her filmik mekân, her ne kadar hareketselliği itibarıyla sonsuz şekilde varyasyonlanabilse de, belirli bir hareket toplamını içerir. […] O hâlde filmik mekân, ilksel hâlinde hareketin zamansallığını cisimleştiren uzamdır. »

« Organlarını taçyapraklarının içinde açık seçik sergileyen bitki cinselliğinin arsızlığı, bizim dünyamızca biçemsel bir güzellik olarak aktarılır. »

Bir örtü algıyı nasıl etkiler? İşlerinde gündelik hayatın sıradan nesneleriyle çalışan ve birçok çalışmasında onları tüllerle kapatan Füsun Onur’un sanatında deneyimlenen,
dışarıya perde arkasından bakmanın
deneyimiyle nerede örtüşür?

Sembolizmin ussal dilini arayan bir sözdebilimcinin mantığın içinde buğulandırılmamış ve tuhaf notları.