Wes Craven’ın A Nightmare on Elm Street’i gerçeklik ile rüya arasındaki sınırı ortadan kaldıran, gerçekliği rüyanın tekeline sokan bir film.

Zeynep Demirhan’ın Anlık Telaşın Anatomisi adlı sergisi, mekânsal ve kimyasal süreçleri iç içe geçiren, çoklu döngüler oluşturan bir sergi.

David Lynch’in sineması rüya ile kâbus arasındaki ayrımı bulanıklaştıran ve bu bulanıklığın meskeni ve sağlayıcısı olarak Amerika’yı atayan bir sinema. Blue Velvet ise bu sinemanın parçaları içinden en Amerikalı olanı.

« Hem gücümü toplamak hem de bir sonraki adımımı tasarlayabilmek umuduyla gözlerimi yumuyorum. Sessizlik. On beş saniye. Otuz saniye. Bir dakika. Birbiri ardına dizilen dakikalar. Ve birden gözlerimde bir ıslaklık hissediyorum. »

David Lynch’in 2001 yapımı başyapıtı Mulholland Drive, Los Angeles’ı mesken edinen karanlık güçler, kişiler arası kimlik değişimi ve rüyasılaşan gerçekliği odağına alan bir neo-noir. Bir tam teşekküllü Hollywood metafiziği.

Satoshi Kon’un 2006 yapımı kült anime filmi Paprika, tıpkı Kon’un bir diğer kült filmi olan Perfect Blue gibi gerçekliğin giderek sanallaşmasını işliyor ama gerçekliği psikotik değil psikedelik kılıyor; yani hülyalı hâle getiriyor.

« Rüyadakini artık yaşamışızdır ve geriye döndüremeyiz, rüyadaki deneyim uyanıkken de bizimle birliktedir. » Sonja Danowski’nin resimlediği ve kaleme aldığı Çocukların Rüyaları kitabı üzerine.

« …yürüdüm üst geçitte. Bir geçit ne kadar uzun olabilirse o kadar uzundu. Bir geçit ne kadar tekinsiz olabilirse o kadar tekinsizdi. Bunu daha detaylı anlatmak isterdim, lakin bazı şeyler sadece tek kelimeyle anlatılabilirdi. »

« Merkeze öykünen her parçanın tali olduğu, uçsuz bucaksız bir hapishane: Carceri […] Piranesi’nin kurduğu içe içe yapılar hiyerarşisinde, gözünüzü dilediğiniz kadar yukarı kaydırın:
Çıkışı bulamazsınız. »

« Neredeyse bütün filmler
kendi imgelerini kendilerince aktüelleştiriyorlarsa eğer, Mindwarp’ta olan nedir? Basitçe tam aksidir.
Bu filmin yaptığı tek şey en nihayetinde kendi imgelerini virtüelleştirmektir. »

Gündelik hayattaki olağanüstüyü arayan Aragon’un rüyaya daldığı ve rüyadan uyandığı Paris’teki deneyimine benzer bir deneyimi Karaköy’deki Ticaret Han’da yaşamak üzerine.

« Garip bir şekilde problemler çözüyorum […] Bunlar belli ki çok kafama takılmış sorunlar. [...]
Bir anda çözmek istiyorum sorunu.
Bir aydınlık gelmesini istiyorum,
bu aydınlık için kaybedecek zamanımız yok hiçbirimizin çünkü. »

« Belki de pek çoğumuz, pek çok kere [...] ne kendi sınırlarımız içinde 
ne de dünyevi bir dış bağlantıyla
ilişkili, tanımlayamadığımız bir
mekân-zamanda gerçekliğin nasıl olduğunun hatırlatılması ihtiyacıyla bulmuşuzdur kendimizi. »

« Rüya,
insanın yanında taşıdığı
bir yerdir …
Rüya sizi
eninde sonunda
öldürür. »