Zeynep Demirhan’ın Anlık Telaşın Anatomisi adlı sergisi, mekânsal ve kimyasal süreçleri iç içe geçiren, çoklu döngüler oluşturan bir sergi.

Fotoğraf ve videonun imgesini yağmuru model alarak yeniden tasarlayan, zamanı döngüsel kılan bir sergi üstüne.

Esra Özdoğan’ın Çağla Özbek’in küratörlüğünde vücut bulan sergisi Makinedeki Hayalet, fotoğrafı gerçekçi değil gerçeküstü sahneler kurmak için işe koşan, resim ile sinemanın fotoğraf üstünden kesişip kavuştuğu bir sergi.

Sarkis’in 85 Çığlık: Munch’tan Sonra adlı resim serisi imge ile jest arasındaki ilişkiyi ters yüz ediyor. İmgeye bir jest atamaktansa jeste imgesini bahşediyor.

Johanna Gustafsson Fürst ve Dilek Winchester’ın GLOSSOLALALA başlıklı sergisi söz, ses ve beden arasında mekik dokuyan, görüyü de bu üçlünün kesiştiği bir alan hâline getiren, özetle sinestezik bir deneyim sunan bir sergi.

Berke Doğanoğlu’nun Sappho’nun bir fragmanından esinle adlanan Longing, Sweat, Roses sergisi, yokluk ve arzu temalarının halesiyle kuşanmış resimleri bir araya getiriyor. Serginin ana teması ise eros ya da erotik olan: Eksik olana duyulan kesif arzu.

Sarkis’in SONSUZ’u retrospektifi yapılması imkânsız olan zira kendi retrospektifini kendi yapan bir sanatın özfarkındalığa kavuştuğu ve ebedi jest ve göstergesini tanıdığı bir ânı işaretler: Belleğin daimi nesnesi olarak sonsuz.

Rezzan Gümgüm’ün sergisi Dağdaki Keçi, Gökteki Ay, Sudaki Balık, Dersim bölgesinde şiddetini giderek artıran eko-kırım ve etno-temizlik faaliyetlerine karşı dosdoğru bir direnç niteliğinde.

Elina Brotherus’un Large de Vue başlıklı sergisi, fotoğraf ile videoyu müziğe referansla kurup kurgulayan, sesi imgenin modeli kılan bir çalışmayı temsil ediyor. İmgeyi sonik bir tasarımın nesnesi bilip kendince noetikleştiriyor.

Emre Erkmen’in fotoğraf sergisi A Secret About A Secret, fotoğrafı dünyanın yalnızca bir parçasını yansıtan bir mecra olarak değil, dünyanın imgesini parçalı hâlde oluşturan bir mecra olarak kavrar. Bu serginin soyutladığı mekân, küresel dünyadır.

Aslı Altay ve Can Altay ile beşinci bienalin teması, bu temanın mekânsal yansımaları, salgın döneminde bir bienal kurgulama, çalışma süreci ve sergi tasarımına ilişkin deneyimleri üzerine.

Türkiye’de Mimari Maket, maket yapımcılarını tanımakla başlayan
araştırma ve arşivleme çalışmasının ürünü bir Studio-X sergisi.
Küratör Pelin Derviş’le söyleşi.

Meriç Öner ve Melis Cankara ile, mimarla işveren arasındaki kritik ilişkiyi ve iletişimin ürüne nasıl yansıdığını tartışmaya açan araştırma sergisinin, temel kavramları, yapım süreci
ve tasarımı üzerine söyleşi.

Moda tasarımına müzelerde
ve sergilerde giderek daha çok
yer veriliyor. Cristóbal Balenciaga modaevinin 100. kuruluş yılı vesilesiyle Londra’da gerçekleştirilen retrospektif sergiye bir ziyaretin ardından modanın müzelerdeki yeri üzerine.

34 sergi, 31 müze ve 50’yi aşkın yayını geride bırakmış olan endüstriyel tasarımcı ve müzebilimci Burçak Madran’ın sunumu yedi başlıktan oluşuyor: Öğrenmeye Başlamak, Aramak, Bulmak, Özgürleşmek, İnanmak, Güvenmek ve Paylaşmak.

« Alsancak’ta iki katlı, gizli odaları
ve çatısıyla eski bir ev. Evin içinde
bir kitap sergisi. Serginin açık kaldığı süre beş gün. Kitapların yapıldığı zaman aralığı sekiz yıl. Sergilenen kitapların toplam sayfa sayısı 3.273. »