Hayvancılık endüstrisinin ekolojik yıkım üzerindeki etkisi apaçıkken, iklim krizi insan olmayan hayvanlarla ilişkimizi yeniden düşünmeden konuşulabilir mi?

Johanna Gustafsson Fürst ve Dilek Winchester’ın GLOSSOLALALA başlıklı sergisi söz, ses ve beden arasında mekik dokuyan, görüyü de bu üçlünün kesiştiği bir alan hâline getiren, özetle sinestezik bir deneyim sunan bir sergi.

Dünyanın önde gelen kulüplerinden Berlin’deki Berghain ve Londra’daki fabric üzerinden rave’in mekânla ilişkisi ve bu mekânların toplumsal tarihi üzerine.

« Her filmik mekân, her ne kadar hareketselliği itibarıyla sonsuz şekilde varyasyonlanabilse de, belirli bir hareket toplamını içerir. […] O hâlde filmik mekân, ilksel hâlinde hareketin zamansallığını cisimleştiren uzamdır. »

« N: [S]anırım ancak etrafımı meydan okuduğum bir kalabalık olarak gördüğümde tereddütlü varoluş hâlimi bırakıp özgürce hareket edebilmem mümkün oldu. »

« G: Korku biraz da olabilecek olan bir şeyi sürekli bekleme hâli gibi. […] N: Kendimize daha yumuşak davransak belki daha iyi olurdu. »

« Bizimki belki bir çözülme denemesi, kırılma ihtimalinden dehşete düşmeyecek kadar çözülmeyi denemek. Çözülmek de belki bireysel ifadeyle başlıyor… »

« Maddi bir varoluş hâli olarak
bu dünyaya dönüş mümkün mü? Bedenimizin içinden dışına, dışından içine bir sokakta bulunuş hâline? »

Pandemi, türlü endişeler olmadan biriyle nasıl dans ediliyordu, neredeyse unutturdu. Karşılaşmaların, sürgünlerin, ayrılıkların, mücadelelerin olduğu yerde ortaya çıkan tango, bizde “Her şeye rağmen hayat devam ediyor” duygusunu uyandırabilir mi?

‘Akıllı Dans Müziği’ne yönelik güncel nostaljinin, Donald Trump ve Jordan Peterson gibi sağ figürlerin ve kırılgan erkekliğin öne çıktığı bir döneme denk gelmesi tesadüf olmasa gerek.

Havalı dans figürleri ve hedonizm
yüklü gece hayatından ibaretmiş gibi
görünse de, es geçilmemesi gereken geniş bir toplumsal arka plana
ve kültürel birikime dayanıyor
disko müziği.

1930’ların başlarında İstanbul’u bir “siyahi merakı” sarar. Kente Josephine Baker’dan önce “dansörler kralı” gelir. “Bu zenci dansı ve zenci raksı, hummalı, heyecanlı, mükemmel bir şey”dir.

İran’ın, gerçekleştiğini ispat etmek pek mümkün olmayan, uluslararası bir güncel dans festivali var: ‘Görünürlüğe’ her şeyden fazla kıymet verilen bu zamanda, yaşanan an ile bambaşka bir bağ kurmaya imkân veren bir festival.

Frau Troffea, bundan tam 500 yıl önce, 1518 yılının sıcak bir temmuz gününde kendini evden dışarı atar ve dans etmeye başlar. Müzik olmadan günlerce devam eden dansına zamanla yüzlerce kişi katılır. Belki de Troffea ile paylaştığımız çok şey var.

« Bir şehre geldiğinizde önce yürüyerek o şehri gezebildiğiniz gibi, dans sanatını da önce yürüyerek keşfedebilirsiniz! Dansa... bir adım atmak durumundasınız ve buna Ankara’dan başlayabilirsiniz. »