Çölün yarattığı etki ve etkilenimler üstünden türlü ifade şekli ve işlev türeten deneysel bir sergiye dair.

Buluntu ses, video, fotoğraf ve illüstrasyonların toplamından oluşan, siber uzay ile reel mekânı iç içe geçiren milenyal çocukluk deneyimini estetize eden ve geleceğin imgelemini antik yüzyıllarınkiyle kesiştiren bir müzik.

Dünün avangardı sinemayı tanımlayan gerçeklik etkisinin ortadan kaldırılması ve gerçekliği direkt bozguna uğratmaya dayalıydı, bugünün avangardı ise sinema vasıtasıyla bir gerçeklik fazlası yaratma ve gerçekliği bütünselleştirmeye dayalı.

Richard Kelly’nin 2006 yapımı filmi Southland Tales, Amerikan ruhu ve rüyasını tüm yönleriyle yansıtan bir iş: pornografi, ırkçılık, nükleer güç, medya manipülasyonu, uzaylılar, kıyamet, şizofreni, ivmecilik ve neo-Marksizm.

Sistemik gürültünün kontrpuanını, baskın perdesini, çoksesli türevini üreten ve nesnesi olarak aldığı şeyi, gürültüyü sistematikleştiren bir müzik.

Sabrina Ratté’nin Radiances’ı video yüzeyinin resimsel kuvvetlerini açığa çıkartan bir videotiklik oluşturuyor. Resme has olan jestleri mimiklemek suretiyle video imgesini başkalaştırıyor.

« Ham hâliyle de yeterince vurucu, kırıcı, üzücü, insanı çileden, zıvanadan çıkaran şeyler neden montajlanır, kolajlanır? Bu şeyler hakkında düşünülmesin diye. Gişe rekortmeni filmler gibi izlensinler diye. Bir şovdan farksız olsunlar diye. ‹ Eğlenin diye. › »

Bill Fontana’nın sanatı sesi maddenin pasif bir veçhesi olarak değil maddenin veçhelerini kuran aktif bir bileşen olarak görmeyi sağlar. İo’nun Yeni Sesi ise su ile sesi, iki akışkan maddeyi bir arada, iç içe düşünmeyi mümkün kılar.

Nam June Paik’ın Electronic Superhighway’i imaj yaratan bir makine olarak televizyona kendi imgesini bahşeder. Televizüeliteyi zamansal, algısal ve düşünsel boyutlarıyla işler.

Sinemanın olan değil oluşan bir şey olarak kavranması gerektiğini dışavuran yani sinemanın genleşiminden ayrı tutulamayacağını imleyen bir kavramla ilgili multimedyatik bir bilgi havuzu.

Videonun işlemeye muktedir olduğu zamansal modları keşfe çıkan Paik, elektronik imgelemin Kristof Kolomb’u olarak görülebilir. Tüm yönleriyle keşfettiği ise elektronik zaman-imgedir.

Mekânsal aradalık yaratan balkon gibi birimlerin sınır kontrolü, tamamen kullanıcının elinde değildir. Kontrolün ele alınabilmesi amacıyla perde, stratejik bir hamle olarak mimari nesneye dönüştürülür ve maskeleşir.

« Bugün medyayı niteleyen şey […] Değişkenin çokluğudur. Taşmadır. Bilgiyle kaynamadır. Ekran alanı,
işlem alanıdır. […] Kullanımı tanımlayan şey dikkat değil, dikkatin dağılımıdır.
Odağın birliği değil, çokluğudur. »

« Kültür sanat yapılarının sadece uyguladıkları politikalarla değil, fiziki varoluşlarıyla da devletin ideolojik aygıtları olabildiğini görüyoruz. Aslında yeni AKM binasının dış cephe tasarımı da doğrudan bunu söylüyor bize. »

X-ışınıyla, içerisiyle dışarısı arasındaki klasik ilişkiyi tersyüz eden yeni bir mimari kurulmuştur, bitmek bilmeyen görünmez akışı gözleyen sayısız ekranımızla birlikte bugün hâlâ içinde yaşamakta olduğumuz bir mimari.

« … Ekran pencere değil, ekrandan görünen dışarısı değil, bilgisayarımın masaüstüne serili resme bakan ben manzaraya dalıp gitmiş biri değilim. Masamın dayalı olduğu duvarda asılı bir tablo ya da fotoğraf ya da poster gibi... diyeceğim, ama tam öyle de değil … »