Yavaş yavaş küçük şeyler
yapmak üzerine.

« Belki de öğrencilikte başlayan hırs, rekabet ve tekliğe karşı, dernek tam zıt bir noktada bütünsellikle, beraberlikle ilgileniyor hatta bunu yeşertiyor. »

« [İ]smimizdeki ‹ herkes ›, derneğe yapay zekâ dil modelini de davet etmiyor mu? »

Bir öğrenci oluşumunun derneğe evrilmesi fikrini benimsemek ve “herkes” kavramını sorgulamak üzerine.

« [D]ernek kolektif süreçlerde de bir insanın sinir sistemine sahip, alabileceğinden fazla yükü almıyor, alırsa zorlanabiliyor. […] bu zamanlarda dernek yeni insanlarla buluşmaya yönelik odağını ve kapılarını açıyor. »

Afet sonrası barınma ve çeşitli mekânsal ihtiyaçları karşılamak amacıyla, toprağı yapı malzemesi
olarak kullanan katılımcı inşa yöntemleri üzerine.

Herkes İçin Mimarlık’ın onuncu yılına “oyun”la kurduğu oyuncu ilişkiler üzerinden bir bakış.

Tasarlama ve inşa etme ikilemi, atölye çalışmaları, birlikte yapma pratiği, dayanışma, çabanın direnişe dönüşmesi, devamlılık, mimarlığın dönüştürücü gücünü düşünmek ve umut üzerine.

« Ben yazsam kırk kere düşüneceğim şeyler, kırk kişi daha okuduğu için benim yazacağımdan daha kıymetli bir yerlere gitti. Ben yapsam yorulacağım şeyler, kırk kişi yaptığı için devam etti. »

« Tabii ki köylerin doğası güzeldi, Kargı’nın coğrafyası muhteşemdi, ama buralar sosyal ve ekonomik hayatları ile mücadele sahalarıydı ve bu mücadele sadece güzellemelerle yürütülemezdi. »

Herkes İçin Mimarlık hangi sorularla yola çıktı; on yılda neler biriktirdi?

Herkes İçin Mimarlık’ın, —arazi, hafıza, haklar ve sivil katılım üzerine sorular soran üçüncü Şikago Mimarlık Bienali kapsamında— kapatılmış olan Anthony Overton İlkokulu’nun kamusal alanlarında yaptığı çalışma üzerine.

Onuncu vardiyanın konusu, sürekli üretilen ama kimin için üretildiği,
kaç kişinin ulaşabildiği tartışmalı konut meselesiydi. Atölye sosyal ve toplu konutun geçmişi, bugünü ve geleceğini araştıran bir içerikle kurgulandı.