İkili eşleşmeler ve “uzak yakınlıklar” üzerine düşünen bir tasarımcıdan tam bir yaz çorbası tarifi.

“Anadolu’nun kendine (dolayısıyla hepimize) has binlerce lezzetinden birisi olan” bu yemekte bolca kuru malzeme kullanılıyor: nohut, kuru sebzeler, arpa.

Tarifi akılda kalıcı, çok zaman almayan, kremamsı bir kış çorbası. Sosu ise başka yemekleri de zenginleştirecek nitelikte.

« Tıpkı ateist mücadele gibi, tıpkı LGBT mücadelesi gibi, vegan mücadele de
bir kültür dönüşümü peşinde koştuğunu unutageliyor. Mağduriyetten devşirdiği gücü iktidara dönüştürme peşinden koşmaya çalışıyor. »

Karabuğday, hurma, badem unu, keten tohumu, yulaf… İki çeşit glütensiz atıştırmalık yanında mütevazı bir pasta.

“Kahvaltıda ekmek yerine, öğünler arasında kayıntı, can sıkıntısında atıştırmalık, yani her seferinde hayat kurtarıcı” ve bol proteinli.

Pişirmeden tek bir kâsede
yapılabilecek, keyfe göre değiştirilebilir kolay bir karışım, sağlıklı ve
neşeli bir atıştırmalık.

Günlerin ağırlığına hafiflik katacak, masalara renk ve damaklara keskinlik verecek, bol vitaminli bir salata tarifi.

Bir piknik öncesi kilerdeki çeşitli taze, kuru, sulu, yağlı, yapışkan ve kabartan malzemeyle ortaya çıkan tarif.

Soyulmamış enginarla başlayan, kişniş olmazsa olmayan zihin açıcı bir tarif. Gerekli malzemelerin tümünü mahalle pazarı veya esnafından almak ve kısa zamanda hazırlamak mümkün.

Öz malzemeleri patlıcan, ceviz, sarımsak ve zeytinyağı. Belki de
Doğu Akdeniz coğrafyasının en eski yemeklerinden. Günün her öğününü tatlandırabilir.

Mutfağa bir kâşif edasıyla girip, raflarda ve çekmecelerde var olanları yeniden keşfetmek ve keşifleri filizlendirmek üzerine bir tarif; “hem cisminize hem ruhunuza faydalı.”

“Masaya koyulan bir tabak nasıl demokratik olur?” sorusuyla başlayan bir dizi. Hodanın da tam mevsimi.

« Veganizm, bahçıvan sebze meyvesine dayalı bir mutfak ve damak olmaktan soya, hindistancevizi, buğday gibi endüstriyel bitkilere dayalı dapdar bir mutfak olmaya kayıyor. Kapitalizmin ötesinde bir tarım ve çevre
felaketine dönüşüyor. »

Cırt cırtlı cüzdanla timsah derisi
cüzdan arasında üçüncü bir yol var. Amaç, veganlığın bir kimlik politikasına dönüşmesini engellemek.
Kimlik politikasına dönüşürse, veganizmin bir cadı avına dönüşmesi
ve toplumsallaşamaması olası.

Biraz da ihtiyaç duyan olunmalı.
2018 model insan kafa karıştırıcı.
Ya yoğurt, yoğurt değilse? Hâkim
kelime endişe. Bir başımıza aslında hiçiz. Bazen havaalanından başlıyor şehir. Dehşetle irileşen gözleri, samimi memnuniyetin örttüğü bir tecrübe.

Kişi refikinden bilinirmiş. Pratik edilmeyen vicdan, işe sürülmeyen akıl yarının cehennemini garantiliyor. Herkesin gittiği o mevsimlerden… Kuru, galeta, kırıkkırak ve peksimet. Roman, hikâye, şiir ve Borges. On iki yabancı.

Bir kediden öğrenilecek çok şey var. Durmak, yavaşlamak... ama en çok da, yüzünü her fırsatta güneşe dönmek. Üretenler tüketenlerden çok daha cömertler. Hayat yara bere ile dolduruyor vücudu.

Miskin mi miskin bir gün. Servis ve angarya. Distopik bir cezaevine dönüşen şehirler ve şehir-devletler. Dünyaya olumsuz etkisini bir türlü azaltamayan sefil bir tür. Sonbahar: boşalan pazar, son incirler, negroni, dolunay.

Hayat, hiçbir şey yokmuşçasına akıyor. Yan yana başka dünyalar, hazmı zor ayrılıklar. Ne kadar çok yapanı olursa ekmeğin, o kadar çok gerçek gıda tasası sarar ortalığı; sonra bir bakmışsın, başka bir dünya mümkün olmuş.
Bir sabah ansızın, sonbahar. Ajvar!

« Bir ölüm, bir nikâh, bolca yaş günü, manolyalar altında biten bir
Taksim seyahati, yanan, yana yana
yok olan bir orman, golf oynayanlar ve bir denizatı… haftanın özeti bu sanki. »

Sadece sinemanın katettiği yola değil, gündelik yaşamın, alışkanlıkların,
giyim kuşamın, ahlaki ve kültürel değerlerin, sanatın, müziğin, ilişkilerin, teknolojinin ve hatta yedik-içtiklerimizin değişimine tanıklık etmek.

On gün yolculuk: İstanbul, Berlin, Prizren. Kediler yolculuklara pek bayılmaz, ama Sis bu kez kedi olmaktan vazgeçti. Alarmlar çalar. Dünyayı veganlar mı kurtaracak? Neden zor insanın kendisine hâkim olması?

Kapitalizmin elinde, vegan ve sentetik hayvansal mamullerin geleceği de şekerli tahıl gevreklerinkine benzeyebilir; vegan gıda da abur cubura, bol tuz ve yağ içeren şeylere dönüşebilir, çünkü bu gidişatın öncüsü Silikon Vadisi ve onun kültürü.

1980’lerin sonrasında ortaya çıkan kimlik siyasetleri ve mikro-politikalar sonsuz bir sorumluluğu kabul etmekle alakalı. Sonsuz sorumluluk ise
hayal kırıklığından bağımsız olamaz. Felsefe de bu hayal kırıklığı ile başlar.

Zamanla sömürüye dönüşmüş doğayla ilişkimizi, yeniden karşılıklı bir yardımlaşma ilişkisine çevirmek için kullanılabilecek Prometheusvari
bir pratik olarak vegan yemek tasarımı. Halkçı vegan mutfakla, yüksek vegan mutfak arasında denge kurulabilir mi?