Korku filmi basmakalıplarıyla cebelleşerek meta-sinematikleşen, kendini alıntılayarak fraktalleşen ve kötülüğü nedensizleştirerek arınmayı ilga eden bir korku şaheseri Scream.

Bedenlenmeye dair olduğu kadar başkalaşmaya dair You Won’t Be Alone. Ötekini anlamak, başkalığa açılmak, içeriden ve dışarıdan dayatılan şiddete, zora son vermek hakkında bir film.

Keyif veren Resident Evil Village’dan hayal kırıklığı yaratan The Medium’a, sırtını anlatıya yaslamış bazı sürükleyici korku oyunları ve kimi karakterlerin sığlığı üzerine.

« Bu inşaatın içinde herkesin bir görevinin olması, herkesin kendini işe yarar hissetmesi, o bütüne bir katkıda bulunduğunu görmesi ne kadar besleyici olurdu. Katkının görülmesi ve takdir edilmesi, arzuların […] gelecek hayallerini canlı tutması da… »

Spoiler vermeden hakkında ayrıntılı yazılmasına imkân vermeyen, tek
bir hikâyesi olmaksızın iç içe geçmiş
çok sayıda anlatı içeren ve anlatı içinde kullanılması beklenmeyen unsurları “ürkütücü bir şekilde” oyuncunun karşısına çıkaran sürprizli bir oyun.

« [L]azer tabancalarla ‹temiz› bir şekilde savaşan bireylerin pazarlanması kafa derisini lime lime etmiş […] cinsiyetsiz bir varlığın insanlara grafik işkenceler uygulayarak gerçek hazza ulaşmalarını sağlamaya çalışmasına göre daha kolay. »

« Aç kalmaktan korkmuyor,
aç bırakmaktan daha çok korkuyor.
Yapması gerekenleri yapamamaktan,
bu bir şaka da olabilir, severek üstlendiği sorumluluklar da olabilir, salyasına hâkim olmak da dahil,
bu tür şeylerden korkuyor. »

« Dışarıyı değil, kendi içini seyrediyor. Eskimiş olan, belki biraz yorulmuş olan içini; dışarıdan kendisinin gördüğünden de, başkalarının gördüğünden de daha zorlanmış bir yer burası. Bunun kimseye bir yararı olmadığını biliyor. »

H.P. Lovecraft ve Junji İto etkileri taşıyan oyunda, Japonya’nın Shiokawa kasabasının eski tanrıları yeniden uyanıyor ve dünya bir delilik sarmalına sürükleniyor.

Sınırları birer maske olarak gören, maske yaratım sürecini ise bir mücadele olarak ele alan yazı dizisinin ilk metni.

Kozmik korkuyla ilgili her listede bulunan ve listelerdeki tek çizgi roman olmasıyla da göze çarpan
Junji İto’nun Uzumaki adlı mangası muhteşem anlatısı, karakterlerin bedenlerinin geçirdiği dönüşüm
ve tekinsizliği ile kayda değer.

« Eğer kış korkusu yeterli olmazsa açlık, susuzluk, kuraklık, hep bir korku vardı. Hiçbiri olmazsa, o zaman da düşmanlar vardı... Bu korkularla ömürler tükenmişti. Bunların hiçbirinin olmadığı tüm şimdiki zamanlar, bunlarla dolu dünler ve yarınlar için harcanmıştı. »

Frau Troffea, bundan tam 500 yıl önce, 1518 yılının sıcak bir temmuz gününde kendini evden dışarı atar ve dans etmeye başlar. Müzik olmadan günlerce devam eden dansına zamanla yüzlerce kişi katılır. Belki de Troffea ile paylaştığımız çok şey var.

« Goya her ne kadar tersini düşlemişse de aslında gerçek canavarlar rasyonel aklın yokluğunda değil, aşırı mesaisiyle ortaya çıkar. Üstelik tek bir aklın değil, kolektif bir üretimin sonucudurlar;
tıpkı kent gibi. »

Kapitalist gerçeklikte kuruntular
ne kadar saçma? Kim gerçekten hasta, kim sağlıklı? Korkulan gerçekleşmese bile korkunun sürekliliği, önlem alma saplantısı içine iter herkesi.

Sürekli yeniden üretilen platonik
bir korku hikâyesi: İdeal aşk, ideal kent, ideal mimarlık, ideal sanat, ideal ahlak, ideal insan, ideal beden, ideal toplum… Farklılık korkusunun beslediği saplantılı ve dehşetli hayatlar.

Yüzyıllar içinde ortaya çıkan anonim korku hikâyelerinin yerini, çok kısa sürede viral olan hikâyeler aldı.
Sayısal mecralarda üretilen tekinsizliği anlamak için ise biraz daha zamana ihtiyaç var. Slender Man’in acelesi yok.

« [B]iz çocukların gözünde İstanbul’da bayramlarda ziyaret edilecek en uzak noktayı teşkil ederdi. Bayram harçlığı ihtimali kesinlikle sıfırdı, ama burası bizim için başka hazlarla doluydu. Ürperti! »

Her hafta yayımlanan, ucuz kâğıtlara basılan ve siyah beyaz illüstrasyonları bulunan penny’ler, 19. yüzyılın İngiltere’sinde işçi sınıfı için seri üretilen ve hızla dağıtılan sansasyonel içerikli, kriminal macera dolu kitaplar.

Lovecraft’in evreni felsefi sorunsallarla etkileşim içerisinde üretilmiş, kendine has düşünsel altyapısı olan ayrıksı bir korku evreni. Mimarlıkla, yapılı çevreyle ve mekânla kurulan ilişkilerin altında yatan gariplikleri ön plana çıkarıyor.

« İlkokul yolu üzerinde içimi ürpertiyle dolduran mekânlardan biri Mazgal’dı. Kaldırımın yanında, yolun üzerinde dururdu. Üzeri, hesapça elinizle demirlerinden kavrayıp kaldıracağınız bir Izgara ... »

« ... Türkler nükleerden, ekolojik
çevre felaketlerinden, bilimin
yanlış dönüştüreceği bir dünyadan,
psişik insani açmazlardan filan
korkmuyorlar ... bu tuhaf cesaret
üzerinde düşünmekte yarar var ... »