« Bir yeraltı mağarasındayım. Burada her şey titrek bir griliğe boyalı. Bütünü bütününe ele geçiriyor grilik beni. Üstümden akıyor, sızıyor tüm hücrelerime. […] Sancımız, bedenlerimiz, nefeslerimiz bile gri. »

Akademik konferanslar herkesin belirli bir şekilde giyinerek, belirli bir şekilde konuşarak ve belirli bir şekilde davranış göstererek kendince bir performans sergilediği, bir maske taktığı, direkt değil de dolaylı etkinlikler olabilir mi?

Greta Garbo’nun uhrevi bir mevcudiyeti vardı, saflığın sembolüydü o. Buna karşın Marilyn Monroe dünyevi bir mevcudiyete sahipti, bir arzu nesnesiydi açıkça. Asia Argento ise her ikisini de aşar: Düpedüz bir bedendir onunki, en küçük bir aşkınlık izi taşımaz üstünde.

« N: [S]anırım ancak etrafımı meydan okuduğum bir kalabalık olarak gördüğümde tereddütlü varoluş hâlimi bırakıp özgürce hareket edebilmem mümkün oldu. »

« Gündelik hayatta, kamusal alanda, hem fiziksel uzamda hem de tüm türleriyle ekranlarda uzayıp giden âlemlerde neleri görüp neleri görmeyeceğimiz otorite tarafından belirlenir. [...] Görülmesi istenmeyenin varolma hakkı gasp edilmek istenir. »

“Konser Kayıtları” dizisinin bu bölümünde Istanbul Composers Collective’in Berlin’de gerçekleştirdiği, Emre Dündar, Mehmet Ali Uzunselvi ve Mithatcan Öcal’ın sahne aldığı yaklaşık yirmi dakikalık Huis Clos V isimli performans yer alıyor.

“Konser Kayıtları” dizisinin üçüncü bölümünde Analog Kültür Experiment, Tolga Zafer Özdemir ve Korhan Futacı'nın sahne aldığı bir performans yer alıyor. Konser hakkında kaleme alınan metin için detay sayfasını ziyaret edebilirsiniz.

« Video imgeyi (ve dolayısıyla da görüyü) başkalaşımla, salt başkalaşımla, saf oluşla tanımlayan, tanımlayabilen bir mecra. Dolayısıyla genetik belirteci de algısal olanın metamorfozu ve anamorfozu, görsel-işitsel düzeyde. »

Sinemanın olan değil oluşan bir şey olarak kavranması gerektiğini dışavuran yani sinemanın genleşiminden ayrı tutulamayacağını imleyen bir kavramla ilgili multimedyatik bir bilgi havuzu.

Varlığı itibarıyla hiçbir mecradan ibaret olmadığı gibi, bu mecralara ait ve tabi olan hiçbir kurulumdan da ibaret olmayan sinema, yeniden kurulabilir, kurulup kurgulanabilir bir öze sahiptir. Bu da onun genleşen bir şey olduğunu, genleşmeyle tanımlandığını gösterir.

Videonun işlemeye muktedir olduğu zamansal modları keşfe çıkan Paik, elektronik imgelemin Kristof Kolomb’u olarak görülebilir. Tüm yönleriyle keşfettiği ise elektronik zaman-imgedir.

« [M]üze, teşhir etmenin mimari bir model olarak en çok gelişim gösterdiği zaman-mekân organizasyonudur. Müze bir gösteri[m] mekânıdır ve bu sayede gösterdiği şeyin sosyal, ekonomik ve estetik statüsünü belirler. »

Varlıklardan performans elde etmek
ve mimarlığın kendi insan biçimli dili aracılığıyla insan olmayan varlıklar üzerinde uyguladığı şiddeti gizleyişi
ve meşrulaştırma aracı hâline
getirişi üzerine.

Kentsel mekânın farklı bir perspektiften yeniden deneyimlendiği, yalnızca boşlukların ölçeğine vurgu yapmakla kalmayıp, kentlinin yaşam ve hareket alanının da gözden geçirilmesine imkân veren sanatsal performans üzerine.

İran’ın, gerçekleştiğini ispat etmek pek mümkün olmayan, uluslararası bir güncel dans festivali var: ‘Görünürlüğe’ her şeyden fazla kıymet verilen bu zamanda, yaşanan an ile bambaşka bir bağ kurmaya imkân veren bir festival.

“Erek’in bir günde almadığı; uzunca davulla konuşarak, onunla iletişime geçerek, onu çalarak, ona dokunarak, omzuna asarak, yeri gelince döverek şekillendirdiği” kararlar...

Çoklu mecra içeren performanslarının gereksindiği her alana bulaşan, yapıt
ve izleyici arasındaki mesafeyi açan,
son derece soğuk ama kanlı bir icracı.

Ortaokula başlayınca hamurdan heykeller yapmayı neden bıraktık? ‘Akdeniz akşamlarında’ sahilde gitar çalmanın çekimine kapılırken, aynı sahilde ‘kumdan kaleler’ yapmayı neden ihmal ettik? Yanıt insan beyninin
müziği kayırarak evrilmesi olabilir mi?